Vlak voor we arriveren in Nederland even een berichtje. Wij vliegen a.s. vrijdag naar Nederland en hopen zaterdagochtend vroeg onze voet op Nederlandse bodem te zetten. Voor iedereen die ons wil ontmoeten hebben we een ontmoetingsavond georganiseerd, dit puur omdat in 4 weken tijd iedereen individueel zien ons niet lukt. Wij willen jullie graag uitnodigen op woensdagavond 30 juni om 20.00 uur.  Adres:
De Banier
César Franckrode 58
2717 BG Zoetermeer
Graag vernemen we wie er komt via (hwinie@xs4all.nl/079-3416478)

Maar eerst nog een stukje kinderdorp;
Het is maandagochtend 08.00 uur en alle kinderen en medewerkers zijn verzameld in de grote hal voor de weekopening. Het is een prachtig gezicht. Terwijl ik zit te luisteren naar wat er gezegd wordt voel ik opeens een kinderhandje langs mijn arm strijken; ik kijk om en zie hoe een meisje van 7 mijn huid in zich opneemt die qua kleur en structuur zo anders is dan die van haar. Even later wordt er voorzichtig aan mijn t-shirt getrokken. Er zit een haar op mijn t-shirt. Ik wil hem eraf halen, maar zij is er als de kippen bij en bekijkt hem alsof ze een enorme schat in haar handjes heeft. Terwijl we verder zitten te luisteren schuift ze haar handje in mijn hand en bekijkt onderwijl mijn horloge en mijn ringen. Zij geniet zichtbaar, ik geniet ook maar ben wel op mijn hoede; zij is één van de velen die allemaal eigenlijk regelmatig even zo’n moment nodig hebben.

Een jongen van 21 zit in de laatste klas van de middelbare school en ik praat met hem over hoe hij school, maar ook het wees zijn ervaart. Hij heeft pas voor het eerst de naam van zijn moeder gezien op zijn geboortebewijs en vertelde dat hij wel een week gehuild heeft. Het gevoel van alleen zijn is zo groot en ook het verlangen om bij iemand te horen. Hij zei: ‘soms weet ik mij geen raad met dat gevoel’. Wat realiseren wij ons dan hoe belangrijk het is om deze kinderen ook geestelijk en emotioneel te begeleiden. Een uitdaging, want veel jongeren (volwassenen ook trouwens) zijn niet open over hun diepste gevoel. Alleen als je de tijd neemt om met ze te praten laten ze je soms een kijkje nemen in de diepste diepten van hun hart; wat een verdriet, een stukje van dat verdriet voel ik ook. Wat zouden wij graag willen dat dingen anders zijn.

Vrijdag werd onze maatschappelijk werkster gebeld, haar broer (ze delen dezelfde vader) had een ongeluk gehad en was dien ten gevolge overleden (31 jaar, getrouwd en twee kindertjes). ’s Middags had ik een gesprek met haar en aan het eind van het gesprek vertelde zij mij dit. Ik was met stomheid geslagen; hoe is het mogelijk dat je hier zit, een beoordelingsgesprek voert en dan zonder zichtbare emotie komt met de vraag of je misschien wat eerder naar huis mag. Ik vroeg het haar en mijn vraag zette haar zichtbaar aan het denken. Ze zei ‘ik denk dat het leven mij gehard heeft en dat ik daarom niet meer huil’. Zij zelf 32; een leven wat al zoveel verlies te verwerken heeft gekregen. Maandag was ze er gewoon weer en ze vertelde over de begrafenis en verzekerde ons dat ze daar wel had gehuild, maar verder was het back to business as usual. Alleen als je goed keek zag je het verdriet, velen zal het niet zijn opgevallen.

Drie verhalen van bijzondere momenten. Momenten die je aan het denken zetten en je keer op keer weer bij de vraag terug brengen; hoe kunnen wij helpen? Hoe kunnen wij voor de kinderen nu op het kinderdorp een omgeving creëren waarbinnen zij zich geliefd weten, waarbij er ruimte is om uiting te geven aan emoties op wat voor manier dan ook?

Met de start van de tweede term hebben wij hier een nieuwe stap ingezet. We hebben voor de basisschool voor zowel de meisjes als de jongens een extra pleegmoeder ingezet. Voorheen zorgde een pleegmoeder voor 80 kinderen nu is dit gehalveerd. Eén op 40 is natuurlik nog steeds niet ideaal, maar het is een eerste stap. De vruchten zijn we, op organisatorisch gebied, nu al aan het plukken. De emotionele en geestelijke vruchten zullen we pas later plukken, maar wij geloven wel dat die gaan komen.

Wat verder een bijzondere ontwikkeling is binnen het kinderdorp is dat we 120 leerlingen extra op dit moment onderwijs aanbieden. Dit onderwijs is een pilot in samenwerking met de overheid (duurt 3 maanden) en is gericht op de community. Een ieder die minimaal de basisschool heeft afgemaakt, maar vervolgens niet heeft door kunnen studeren óf wel aan de middelbare school is begonnen, maar deze niet heeft afgemaakt komt in aanmerking. De training heet ‘non formal skills training’ en is vertaald naar de Nederlandse situatie modulaire onderwijs gericht op 4 technische vakken op het laagste nivo. Wij bieden nu computerlessen, naailessen, metselen en houtbewerking. Deze training levert hen aan het einde van de 3 maanden een certificaat op waarmee ze weer verder kunnen. Wij maakten ons wat zorgen over het animo, maar binnen twee dagen zat de training meer dan vol en we hebben inmiddels een wachtlijst.  Het loopt als een trein.

 Voor alles is een tijd dat zien wij hier heel duidelijk. Niet alles kan in één keer en de stappen die wij willen zetten kunnen niet altijd in het tempo en binnen de tijd die wij graag zouden willen zien. Soms maak je besluiten en blijkt dat je aan de cultuur voorbij gaat en dat je even een stap terug moet doen. Niet zozeer om terug te komen op besluiten, maar meer om de implementatie wat meer tijd te geven. Zo leren we nog elke dag binnen dit ingewikkelde, vermoeiende, prachtige, uitdagende land.

Ferdinand zegt net iets mooi ‘hij begint uit zijn tijd te rennen’… He is running out of time. Ik denk dat dat een mooie uitspraak is om mee te eindigen. Wij hopen vele van jullie te zien tijdens onze tijd in Nederland.

Tot snel,

Ferdinand, Joyce en de kinderen