Het is weer de hoogste tijd om even bij te kletsen via de weblog. Onze kinderen zijn hier aan het aftellen en hebben uitgerekend dat het vrijdag nog zes weken is voor we naar Nederland gaan. Wij zijn daar allemaal ook wel even aan toe; een soort van bijtanken. Heerlijk even bijkletsen met vrienden en familie, de kinderen zien die in de tussentijd geboren zijn, even gewoon door een winkelstraat lopen en boodschappen doen (hagelslag, drop, stroopwafels….) enz. Het leven hier is zo intens met hele mooie momenten, maar ook met hele verdrietige momenten; een leven van uitersten dat integraal een enorm beroep op je doet. Aan onze kinderen merken we dit ook, ze doen het heel goed, maar het leren van een nieuwe taal, het maken van nieuwe vrienden, het elke dag opstaan om 05.30 uur en dan laat weer thuis zijn, ouders die ze toch op een bepaalde manier moeten delen enz.: het is gewoon intensief en ook zij verlangen naar Nederland. Dit allemaal gezegd hebbende is het ook wel weer spannend, want het leven in Nederland en zeker het er even zijn voor vier weken zal anders zijn dan het was. We zijn benieuwd en wachten af (nee, tellen af).

Gisteren zat ik in de auto op weg naar huis nadat ik vrienden naar het vliegveld had gebracht en dacht na over deze weblog. Op de heen weg naar het vliegveld toe ging mijn telefoon, ik neem op, geef kort aan dat ik in de auto zit en hang weer op. Te laat, we waren gespot door de traffic police en alhoewel deze de andere kant opreed had hij kennelijk bedacht dat het wel de moeite waard was om die blanke aan te houden. Even later werd ik aangehouden en kwam er een politieman naar het raam toe lopen. Om een lang verhaal kort te maken: ik had een grove fout gemaakt en moest eigenlijk mee naar het politiebureau, want op zijn lijstje met prijzen voor overtredingen stond niet het bedrag voor het telefoneren in de auto (???). Op het politiebureau zouden we dan de zaken verder regelen en uiteindelijk zou ik voor de rechter moeten verschijnen. Daar sta je dan. Maar voegde hij er ook aan toe; hij had hier eigenlijk geen zin in, dus konden we het ook wel anders regelen…………. 100.000 Ugandeze Shillingen moesten we betalen, voor de meeste Ugandezen is dit, als ze al een baan hebben, ongeveer een half maandsalaris, maar aan blanke kan je dat gemakkelijk vragen. Helaas weet je dat de rechtbank hier zo corrupt is dat als je het voor laat komen je nog veel slechter af bent, en dat de enige reden dat ze waarschijnlijk dit geld willen hebben is omdat het half vijf is en er straks een aantal monden gevoed moet worden of schoolgeld betaald moeten worden…

Vandaag kreeg één van onze medewerkers een telefoontje met de mededeling dat zijn zus was overleden. Ze lag al twee maanden in het ziekenhuis en leed aan een virus! Haar man was al overleden en ze laat vier kleine kinderen achter. Vier nieuwe weeskinderen. Aids neemt hier alleen maar toe en dus zijn er steeds meer kinderen die zonder ouders opgroeien ondanks het feit dat er wel steeds meer medicijnen voorhanden zijn.

Gelukkig zijn er ook een heleboel positieve ontwikkelingen;
De klaslokalen die we aan het bouwen zijn vorderen gestaag en geven ons de mogelijkheid om de kinderen op school allemaal de ruimte te geven die ze nodig hebben. De middelbare school krijgt steeds meer bekendheid en trekt daardoor ook meer leerlingen aan. De bekendheid komt onder andere door een aantal toernooien die wij hier binnen het dorp hebben gehad. Doordat men de mogelijkheid kreeg eens achter het hek te kijken kregen we veel reacties dat men niet wist dat het zo groot was en dat het zulke mooie faciliteiten had. Naast dat er een aantal toernooien bij ons werden gehouden, hebben onze jongens ook mee gedaan aan verschillende toernooien nl. een voetbal toernooi en een volleybal toernooi. Vooral met het voetbal zijn we heel ver gekomen. Een goede motivator voor de jongens en tegelijkertijd maken we ook weer reclame.

De afgelopen drie maanden hebben we ook verschillende bezoekers gehad. Allereerst twee meiden (Elle en Jolanda) die drie maanden bij ons hebben stage gelopen. Zij hebben met de kinderen van zowel de primary school als de secondary school gewerkt en zich met name bezig gehouden met dans en drama. Daarnaast zijn we bezig met het ontwikkelen van een speellokaal en hebben zij hier het plan voor gemaakt en voor een groot deel ook uitgevoerd. Daarbij hebben ze hulp gehad van onze vrienden Hans en Ginette die voor twee weken bij ons op bezoek waren eind maart. Zij verrasten ons met een hele buidel geld en matrasbeschermers voor de bedden van de kinderen in de primary school. Ze hadden het geld gezamenlijk met de ouders van Ginette bijeenverzameld door het verkopen van kruidkoek en wijn. Echt geweldig! Het geld is besteed aan t-shirts voor de meiden van de primary school om zo iets te hebben om in te slapen. Daarnaast bleek dat de bibliotheek van de secondary school erg weinig boeken heeft, dus ook daar gaat geld naartoe. Door de matrasbeschermers te gaan gebruiken hopen we dat de matrassen wat langer mee gaan en dat de reuk (lees stank) van urine uit de slaapzalen verdwijnt. Na het vertrek van Hans en Ginette arriveerde Eline (een moeder van een klasgenootje van Daan). Zij is ambulance verpleegkundige en aan haar hadden we gevraagd eens mee te lopen in de kliniek en ons eens terug te geven wat haar opviel. Daarnaast heeft zij een klinische les verzorgd rondom een aantal onderwerpen die wat extra aandacht konden gebruiken. Ook zij bracht trouwens een enorme hoeveelheid onderbroeken mee die gedoneerd waren door de vroegere school van Daan en Anne-Fleur en de nodige pakketjes met tijdschriften; ook langs deze weg nog even heel hartelijk bedankt! Onze laatste gast aan tafel was een Engelsman genaamd Chris. Hij heeft een nulmeting gedaan van onze financiële bedrijfsvoering. Hij werd uitgezonden via een NGO AFID, die zich toelegt op het ondersteunen van NGO’s met het opzetten, implementeren en onderhouden van hun financiële bedrijfsvoering. Voor ons heel leerzaam en een eerste stap naar meer.

Zoals we al eerder hebben aangegeven zijn wij ervan overtuigd dat met alleen investeren in educatie je er voor weeskinderen niet bent. Vandaar dat we behalve op het organisatorische vlak we ook heel bewust aan de slag zijn gegaan op het geestelijke en emotionele vlak. Dit hebben we opgepakt door heel bewust de nadruk te leggen op God als Vader en hoe Hij kijkt naar jou als persoon. Hoe door omstandigheden ons leven gevormd wordt en hoe dit ons handelen en onze zienswijze beïnvloedt. We hebben gemeend dat het belangrijk is om eerst onze staf hiermee kennis te laten maken zodat zij allereerst kijken naar zichzelf en van waaruit zij reageren. Een deel van de staf is daarom twee dagen op training geweest. Vervolgens hebben wij een kamp georganiseerd met 25 jongelui van ons en 25 jongelui van een ander weeshuis. De verhalen zijn ongelooflijk en het impact heel groot. Het gaat ons denken echt te boven en bevestigt hoe belangrijk dit is.

Zo kunnen we nog wel even doorgaan maar hopelijk hebben we in juni de tijd om meer van onze belevenissen persoonlijk te delen. Dank jullie wel voor jullie support op alle fronten. Wij kijken uit naar het zien velen van jullie (alhoewel onze tijd zeker de beperkende factor zal zijn).

Hartelijke groet uit Uganda,

De Weijsjes

Het is de hoogste tijd voor een nieuw bericht vanuit Uganda. Een update vanuit het leven hier. Een leven dat zich grotendeels afspeelt onder een prachtige blauwe lucht of een grauwe regenachtige grijze lucht. De twee uitersten die zeer gemakkelijk zich afwisselen. Men geeft aan dat het weer ook hier van slag is. Het hoort hier het droge seizoen te zijn maar het is verre van droog. Maar goed los van het weer het leven gaat door, zo ook hier!

De kinderen zijn weer terug van de vakantie periode. U moet weten dat het kinderdorp en onze scholen onder toezicht staat van de Ugandese overheid. Deze stelt dat de kinderen in de tijd tussen de schoolsemesters terug gaan naar de dorpen waar ze vandaan komen. Deze regel is gesteld zodat de kinderen contact houden met de Ugandese maatschappij en de stam waar ze vandaan komen. Aan de ene kant is dat goed omdat ze, als ze met een diploma van school af gaan, weten hoe het buiten het kinderdorp is. Aan de ander kant is het soms erg zwaar voor ze omdat ze terug naar de armoede gaan en vaak geacht worden om hard te werken.

Het is een uur of zes zondagavond en er zit een meisje in een hoekje op een stoep. Ik loop voorbij en begroet haar met het bekende welcome back want de grote vakantie is voorbij; twee maanden zijn de meeste kinderen ‘thuis’ geweest, ook dit meissie. Ze komt uit het noorden en heeft er een lange busreis opzitten. Ik zie aan haar dat er iets mis is en kniel even bij haar neer. ‘Hoe is het?’ vraag ik haar: ze begint te huilen en kruipt nog verder in elkaar. Ze blijkt hoofdpijn te hebben en ogen die zeer doen. Wanneer heb je voor het laatst gegeten en gedronken vraag ik haar, ze antwoord gisterenochtend…

Een jongen van een jaar of 17 wordt door de beveiliging naar mijn kantoor gebracht. Hij blijkt geen zwarte uniform schoenen te hebben en omdat we het uniform beleid wat strenger hebben gemaakt mag hij niet naar binnen zonder. Hij zit in zo’n fase dat zijn lijf hem eigenlijk een beetje in de weg zit en sluggelig gaat hij zitten. Een hand die constant over zijn ogen wrijft. Hij schaamt zich; schaamt zich dat hij zijn spullen niet heeft. Ik leg hem uit dat dat niet geeft dat wij juist daarom er zijn, maar ik merk dat hij dat moeilijk vindt. Het is zijn eer te na, maar legt hij uit ‘er was gewoon niets’.

Tijdens de incheckprocedure van de leerlingen komt er een jongen aan om zijn schoolspullen op te halen. Ik vraag hem hoe zijn vakantie is geweest hij beantwoord mijn vraag met fair. In zijn antwoord ligt een dieper antwoord en ik vraag aan hem: “Wat bedoel je met fair?” “Ach, in de vakantie ben ik bij mijn stiefmoeder, zij heeft vier eigen kinderen en zit eigenlijk niet op mij te wachten. Letterlijk een vijfde wiel aan de wagen.”

Drie kleine verhalen vanuit ons leven hier. Voorbeelden van de verhalen waarmee de kinderen terug komen van de vakantie. Gelukkig zijn er ook die het goed hebben gehad en die echt een gote vakantie hebben gehad, maar voor de meeste is de vakantie gelukkig weer voorbij.

Een nieuw schooljaar betekent een drukte van jewelste. Auto’s, busjes en boda boda’s (brommers), volgeladen met spullen, komen en gaan. Eerst de leerlingen van de basisschool en de leerlingen uit S2, S3, S4 en S6 van de middelbare school. De allerkleinste van de primary school (de P1ers) en de jongste klas van de middelbare school S1 komen een week nadat de school is opgestart en daarna komen nog de leerlingen uit S5. De komst van de leerlingen uit S5 hangt samen met de uitslagen van S4 (zeg maar het niveau van de MAVO). Er zit weer geluid in het kinderdorp; het leeft weer; dit is hoe het hoort!

Ook een aantal sponsorkinderen heeft examens gedaan en staat op een kruispunt in hun leven. Met alle sponsorkinderen hebben we vlak na hun examen individueel een gesprek gehad gezamenlijk met een van de leerkrachten van de middelbare school. Gezamenlijk hebben we besproken wat hun dromen waren, welke richting zij zelf op zouden willen en hebben wij hen ook een stukje feedback gegeven over wat wij dachten dat voor hen haalbaar zou zijn. Door dit te doen hoopten we ze ook alvast wat aan het denken te zetten. Wat erg opviel was dat vele van hen geen enkel idee echt hadden over wat zij wilden worden (je praat over studenten in de leeftijd 18 – 21 jaar) en al helemaal niet had nagedacht of dat ook echt iets zou zijn wat bij hen pastte. Eén van de jongens, zat wat verlegen aan het bureau  toen ik hem vroeg wat hij graag wilde worden. Hij gaf aan dat hij graag iets wilde doen met personeelsmanagement. Ik vroeg hem wat dan precies, maar hij kon dat zelf niet verwoorden. Samen hebben we gekeken naar zijn persoonlijkheid en of personeelsmanagement nu echt iets zou zijn wat zou passen bij zijn karakter; de conclusie.. nee. Het mooie is dat nadat hij zijn resultaten van zijn examens terug had gekrgen hij gekozen heeft in een hele practische opleiding op het gebied van autotechniek; iets dat veel beter bij hem past. Toch blijft ook hier cultuur een enorm grote rol spelen. Het niveau is vele malen belangrijker dan of iets bij je past of niet. Het is dan ook voor familie soms moeiijk te slikken dat wij wel kijken naar wat bij iemand past en niet koste wat het kost maar die A-level (VWO niveau) nastreven. Wel bemerken wij dat als je de tijd neemt om te gaan zitten met familie/verzorgers en ze uitlegt waarom je een bepaalde keuze maakt ze het wel begrijpen (of ze het er mee eens zijn is een tweede!). Opvallend is wel dat vaak de studenten heel gemotiveerd hun vervolgopleiding instappen en die gezichten zijn ons ook heel wat waard.

Voor ons was het natuurlijk de eerste keer dat we de start van het nieuwe schooljaar echt meebeleefden (er eindverantwoordelijkheid in droegen). Eerlijk, is eerlijk dat viel niet altijd mee. Behalve de verhalen van de kinderen komt er organisatorisch ook behoorlijk wat bij kijken. Langzaam maar zeker is de motor opgestart en gaat deze steeds soepeler lopen. De vaart zit er goed in, de wind in de zeilen en volle kracht vooruit!

Met hoge snelheid wordt er ook gebouwd aan de vier nieuwe klaslokalen. Het is prachtig te zien dat als je de juist mensen op de juiste plekken zet en ze verantwoordelijkheid geeft, ze in korte tijd enorm kunnen groeien. In juni hopen we de klaslokalen in gebruik te kunnen nemen en volgens ons gaat dat absoluut lukken.

Terugkijkend op het afgelopen schooljaar, maar ook kijkend naar alle verhalen die langskomen, hadden wij al een tijdje het idee dat het goed zou zijn om een maatschappelijkwerkster aan te nemen. Per 1 maart is dit dan ook een feit. Het is de bedoeling dat zij ons gaat helpen met het begeleiden van de sponsorkinderen en hun families (voogden). We merken hierin vaak dat er problemen zijn in de thuissituatie, maar het ontbreekt ons nu vaak aan tijd om echt uit te zoeken wat er aan de hand is. Een mooi voorbeeld hiervan is een meisje uit S6 die examen heeft gedaan. De uitslagen zijn bekend en het is de bedoeling dat ze haar resulaten komt ophalen. Ze verblijft bij haar grootvader in het noorden en wij horen maar niets. Via via horen wij uiteindelijk dat er problemen zijn. Een oom heeft besloten dat dit meisje niet meer welkom is bij haar grootvader, de reden; geen idee! Op een avond belt ze ons en bevestigde inderdaad het verhaal dat ze niet meer welkom is bij haar grootvader, maar dat ze verder ook geen plek heeft om naar toe te gaan. Ze zei letterlijk tegen mij dat wij haar niet zou herkennen omdat ze zo was afgevallen en de enige kleren die ze nog had de kleren waren die zij aan had. Gisteren hebben wij haar uiteindelijk geld gestuurd via een telefoon en hopelijk komt zij dit weekend “thuis”. In dit soort gevallen zou je graag de thuissituatie wat beter willen kennen, zodat je hier op in kunt springen; hopenlijk kan dit dus in de toekomst. Daarnaast zal ze ook een rol gaan spelen in het multidisciplinair bespreken van kinderen en een adviserende rol hebben naar de staf toe. Wij zij erg blij met haar komst.

Onze eigen kinderen hebben met kerst drie weken vakantie gehad en kijken nu erg uit naar Easterbreak. Het niveau van hun school is behoorlijk hoog, dus ze moeten aanpoten om dat bij te houden. Dat de één dat meer uit zichzelf heeft dan de ander wisten we, maar de verschillen zo groot zijn… Frustrerend en lastig soms, aan de andere kant is heeft dat ook wel weer de charme van de verschillende karakters. Daan leert hierin met name om op zijn blaren te zitten; we hebben nu een nieuwe regel afgespoken; eerst je huiswerk (max een half uur ) en daarna andere dingen. Dit lijkt zo gemakkelijk maar helaas…. Anouck gaat steeds meer haar draai vinden hier en geniet met name van het contact met oudere kinderen op school. Fleur heeft haar vaste vriendengroep en doet daar van alles mee. Toch blijven ze alle drie voet bij stuk houden dat ze na twee jaar absoluut terug willen naar Nederland; wij zijn benieuwd.

Een voorproefje daarvan krijgen ze in iedergeval in juni als we voor 4 weken naar Nederland komen. Hier kijken we allemaal erg naar uit. Het blijft toch thuis.

Er is nog veel meer te schrijven maar voor nu denk ik dat dit verhaal weer een aardige weergave is van wat we hier meemaken. Afgelopen week realiseerde ik mij opnieuw dat we alleen dankzij jullie inzet hier kunnen zijn. Dat is voor ons echt van onschatbare waarde. Het vertrouwen dat jullie daarmee in ons uitspreken vinden we heel bijzonder. We houden contact.

Hartelijke groet,
Ferdinand, Joyce, Anouck, Anne-Fleur en Daan Weijs

Zaterdag 23 januari 2010  – de laatste loodjes.
Na onze adem pauze bij Lake Baringo is het de bedoeling om de laatste kilometers af te leggen naar Namugongo. We plannen dit in 2 dagen tijd. Vanuit Baringo gaan we eerst terug naar Nakuru omdat niet alleen de schokdempers van de ambulance vervangen moesten worden, maar ook die van de nissan patrol. Op de weg van Moyale naar Isiolo hebben beiden auto’s het zwaar gehad.

Vanuit Nakuru rijden we door naar Eldoret, een plaatsje wat hoog op de berg ligt en waar het ‘s avonds lekker afkoelt. Dat is ook wel weer eens fijn na alle hitte van afgelopen tijd. Het koelt zover af dat we ‘s avonds bij de kachel zitten en een potje kaart spelen. 

Het stuk van Eldoret willen we in 1 dag rijden, waarbij we ook de grens van Kenia naar Oeganda moeten passeren. We weten dat de hoofdweg van Eldoret naar Kampala een nieuwe weg is die er misschien 1 jaar ligt, dus dat moet goed zijn zou je denken. Helaas hebben de afrikanen zo’n slecht asfalt gebruikt dat de weg nu al bijna niet meer begaanbaar is. Ze hebben asfalt gebruikt dat smelt in de zon, als er dan vervolgens te zwaar beladen vrachtwagens overheen rijden dan duwen hun wielen al het asfalt naar de zijkant van de weg en ontstaat er een ernstige spoorvorming. De gleuven in de weg zijn zo diep dat de ambulance er niet overheen kan rijden vanwege te weinig bodemvrijheid. Maar Frank, die ondertussen wel kan solliciteren als ambulancebroeder, manoeuvreert zich toch weer over de weg heen.

 Eindelijk komen we dan aan bij de grens van Oeganda, de laatste grensovergang! We weten onze weg hier inmiddels dus alle geldwisselaars en mensen die hun diensten willen aanbieden schudden we met gemak van ons af. Ook hier wordt de auto niet gecontroleerd en kunnen we binnen een uur gaan voor de laatste kilometers.

Het is nog maar 5 weken geleden dat we vertrokken uit West-Graftdijk, het lijkt veel langer. We hebben ook zoveel meegemaakt in een hele korte tijd. Temperaturen van –25 graden in Bulgarije, tot 38 graden in Soedan, grenzen waar werkelijk elke doos moest worden uitgeladen maar naar mate we verder Afrika in kwamen werd er helemaal niet meer gecontroleerd. Mensen die uitbundig zwaaien en hun duim opstaken, maar er waren ook kinderen die met stenen gooiden. Wegen in Soedan waar we met 140 km per uur overheen reden en gedeeltes in Noord-Kenia waar we de hele dag niet meer dan 20 km per uur deden. Voor oud vuil gelegen aan dek van de ferry naar Soedan, maar ook genoten van de luxe op Samatian eiland in het Baringo meer. 

Zondag 24 januari 2010 – AANKOMST IN HET KINDERDORP.

De laatste 2 km naar het kinderdorp zijn onverhard met veel kuilen en weggespoelde stukken maar we komen zonder problemen aan.  We zijn blij dat we zonder al te grote problemen aangekomen zijn. We hebben nu nog een week de tijd om alle import papieren voor de auto in orde te maken en een Oegandees kenteken aan te vragen. Patrick en Frank verrichten nog wat onderhoudswerkzaamheden aan de Nissan (ze hebben een adres gevonden voor de reparatie van de turbo) en zitten aan het einde van de dag onder de smeer. Helaas vertrekken Annemarie en Patrick op woensdag alweer naar huis, we nemen afscheid op het vliegveld van Entebbe, we hebben samen weer een leuke en spannende tijd gehad. Op zondag 31 januari zullen wij ook afscheid moeten nemen van het kinderdorp. De uitbreiding en renovatie van de kliniek is gepland voor het einde van dit jaar. Wil je dit, en alle andere ontwikkelingen blijven volgen, meld je dan aan op de homepage van Kinderhulp-Afrika.nl  bij “Ontvang het laatste nieuws”, en je ontvangt de nieuwsbrief van Ferdinand en Joyce.

 De kinderen van het dorp zijn nog met ‘school holiday’, zij komen zondag 31 januari pas terug uit hun dorpen. Dit behoeft enige uitleg: Het kinderdorp Namugongo is een soort van internaat. De kinderen blijven hier per semester. (3/4 maanden). Na elk semester moeten zijn voor ongeveer een maand weer terug naar hun dorpen. Dit is een regel opgelegd door de Ugandeese overheid.  Aan de ene kant is dat goed want de weeskinderen houden zo contact met de ‘buitenwereld’. Aan de andere kant is het niet goed. Sommige kinderen kunnen niet terug omdat ze simpel weg helemaal bij niemand terecht kunnen (oma, tante, buurvrouw) of dat de situatie thuis erbarmelijk slecht is dat er niemand om ze geeft en de kinderen niet veilig zijn. Dit is een van de vele dilemma’s waar Ferdinand en Joyce dagelijks mee te maken hebben. Deze kinderen ‘logeren’ dan maar bij Ferdinand en Joyce en samen stonden zijn op ons te wachten. 

MISSIE GESLAAGD!?

Dankzij het vertrouwen van alle sponsoren , leuke reacties en medeleven van alle vrienden, familie, collegae en buren, kunnen we terugblikken op een geslaagde missie, een goed begin van 2010! Wij hopen dat u het fijn vond om met ons mee op reis te gaan. Voor ons is het avontuur over maar voor Ferdinand en Joyce gaat het avontuur verder. Elke dag is een uitdaging om het kinderdorp draaiende te houden. Zij doen dit geheel belangeloos en zonder enige vergoeding. Zij leven van giften van hun achterban uit Nederland.

 31 januari staan er weer 30 nieuwe weeskinderen voor hun deur die naar de 1^e klas van de lagere school gaan.
  Als ambassadeurs van het kinderdorp willen wij u vragen of u een van deze weeskinderen wilt sponsoren. 
 Dat  kan al vanaf  € 0,80 per dag of te wel  € 25,- per maand.

Als wij , met uw hulp, deze 30 kinderen kunnen onderbrengen dan zou dat net zo’n groot wonder zijn als het verkrijgen van het visum voor Soedan en dan is het voor ons echt  “

Voor meer informatie en aanmelding neem contact op met ons of stuur een email aan info@kinderhulp-afrika.nl.

Ambu Drive Teams 1 + 2 en tevens zelf sponsorouders,
Annemarie, Patrick, Karla en Frank

PS1 : Kinderhulp Afrika is ANBI erkend en daarom kunt u het sponsorgeld aftrekken van de belasting.
Ps2 : Kinderhulp Afrika organiseert in okt/nov 2010 een 11-daagse rondreis door Uganda met uiteraard een bezoek aan het kinderdorp. U kunt het kinderdorp en de kinderen dan met eigen ogen zien.

KLIK HIER VOOR EEN FILMPJE  -> Kinderhulp Afrika presenteert Kinderdorp Namugongo op YouTube

Maandag 11 – Woensdag 13 januari 2010 – Team 1: Frank en Karla
In 1,5 dag rijden we naar Peter en Heleen, zij hebben zich sinds een half jaar gevestigd in Debre Zeit (Ethiopië).  Zij zijn bezig een boerenbedrijf op te zetten. Heel erg leuk om eens te kijken hoe landgenoten zich gevestigd hebben. Het klimaat is hier in ieder geval ideaal en de omgeving prachtig.
Je kunt hier ook altijd hulp vragen van andere Nederlanders want Peter was niet de enige die op het idee kwam hier te gaan wonen. We krijgen van Patrick en Annemarie een sms bericht dat zij zijn aangekomen bij de grens Ethiopië/Kenia. Zij hebben onze Nissan opgehaald uit het kinderdorp Namugongo en komen ons tegemoet rijden om het slecht begaanbare gebied in Noord-Kenia te doorkruisen.

Donderdag 14/01/2010 – Team 1: Frank en Karla
De volgende dag moeten we dus alweer afscheid nemen van Peter en Heleen; bedankt voor jullie gastvrijheid lieve mensen! We proberen de 700 kilometer naar de grens in 1 dag te rijden en het lijkt ook te gaan lukken, we komen om 18:15 uur aan. Helaas het douane kantoor is zojuist gesloten. We moeten wachten tot de volgende ochtend 9:00 uur. We balen ontzettend, als een beambte dan ook zegt: “this is Africa not Europe!” Kunnen we het niet laten om te antwoorden met: “this is one of the reasons why these countries never develop.” We moeten de auto tussen de vrachtwagens parkeren. We staan nu zo’n 500 meter van Patrick en Annemarie af maar kunnen dus niet naar ze toe. Lopend mogen we wel de grens over maar het probleem is dat er stukje niemandsland tussen de 2 grenzen zit waar het niet veilig is in het donker. We willen ze heel graag zien maar om ons leven nu te gaan wagen gaat ons ook te ver.

Donderdag 14/01/2010 – Team 2: Patrick en Annemarie
Moyale is een stadje van niets, we zitten geduldig te wachten tot Frank en Karla arriveren in dit paradijselijke grensstadje. We hebben het hele dorp afgestruind voor een lekker avond maaltje en hebben bij de plaatselijke slager een koe aan een haak gevonden waar met een groot kapmes een stuk afsneden werd. Maar even goed doorbakken, maar dan heb je een heerlijk maaltje. Met dit maaltje zitten we dan ook te wachten op het verlossende smsje van Frank en Karla namelijk dat ze eraan komen. We krijgen op een gegeven moment het telefoontje, maar ze staan voor de grens, ze willen Ethiopie uit, maar dit kan niet meer, ze zijn net een half uurtje te laat, de grens is gesloten. Ook nadat ze een hoop stampij hebben gemaakt komen ze de grens niet over……daar zitten we dan met ons lekkere maaltje.

Vrijdag 15/01/2010 – Team 1 en Team 2 SAMEN!!
Maar de volgende dag komen ze dan ook in vol ornaat met sirenes aangereden op de missie waar we kamperen. Het weerzien is gezellig en natuurlijk moeten er een hoop verhalen verteld worden. We bereiden onszelf en de auto’s voor op de heerlijke weg die op ons ligt te wachten. 500 km hobbeldebobbelweg van Moyale naar Isiolo.

Zaterdag 16 januari 2010 – Schokbrekers breken.
Stof. Het gaat overal inzitten, in je haren, onder je nagels, in alle kieren van de auto, in je oren, je neus en ja zelfs tussen je bilspleet. En stof dat zien we veel op de weg van Moyale naar Isiolo. De weg is in een woord gewoon ronduit slecht te nomen, veel gaten, wasbord, diepe gleuven en stof continu stof. Al snel blijkt dat de ambulance er niet op gemaakt is om op dit soort wegen te rijden. Na ongeveer 50 kilometer, wat ons ongeveer 3 uur rijden kost bungelen de schokdempers los onder de auto. Er moet gerepareerd worden. Maar gelukkig weten Frank en Patrick hier alles van af en kunnen we zo’n 1,5 uur later weer op weg. Onderweg komen we nog een oude bulldozer tegen die onze mannen uitgebreid checken op onderdelen die eventueel gebruikt kunnen worden voor de ambulance.
We vertragen het tempo nog wat meer om de ambulance te sparen. De eerste dag op de slechte weg is een saaie weg met uitgestrekte vlaktes, stenen, stof, stenen, stof en af en toe eens een kameel of een hutje onderweg. We vragen ons met zijn allen af hoe mensen hier in hemelsnaam kunnen wonen. Maar we bereiken uiteindelijk wel ons doel van die dag, Marsabit, een plaatsje 250 km zuidelijk van Moyale. We komen in de schemer aan in Moyale en willen zo snel mogelijk door naar de plek waar we kunnen kamperen. We worden helaas gestopt bij de politiepost, zij vinden het niet veilig om ons in de schemer te laten rijden en willen dat er voor de laatste kilometers nog een militair met een geweer meerijdt. Er is namelijk 2 weken voordat wij deze trip maken een motorrijder uit Engeland beschoten op deze weg. Prima, stap maar in maar als die militair dan ook nog een ommetje wil maken naar het politiebureau, besluiten wij toch dat we de militair niet meer nodig hebben en zetten hem eruit om koers te zetten naar onze slaapplek.

Zondag 17 januari 2010
De volgende dag worden we toch aangehouden als we Marsabit uit willen rijden. Deze militair meld dat hij van de hoofdcommissaris van Marsabit te horen heeft gekregen dat hij ons aan moet houden. Waarom weet hij niet, maar we moeten vervolgens 1 uur wachten voordat de hoofdcommissaris arriveert. Hij wil weten waarom we de militair de avond daarvoor uit de auto hebben gezet en wat we van plan zijn met die grote gele ambulance. Hij laat ons vervolgens door, maar meld nog wel even dat er regelmatig overvallen plaatsvinden op de weg van Marsabit naar Isiolo. We hoeven ons geen zorgen te maken, want de overvallen vinden meestal plaats op de vrachtwagens en niet op de kleinere auto’s. Gelukkig hebben we niet zo’n heel opvallende auto bij, namelijk een grote gele mercedes sprinter met 100 reflectoren en zwaailichten…….
Maar de weg van Marsabit naar Isiolo gaat ons goed af. De weg is weer verschrikkelijk, veel stenen, onregelmatige weg, weer een hele dag gehobbel, maar de omgeving is prachtig. We ontmoeten veel bijzondere mensen onderweg van verschillende stammen die allemaal prachtig aangekleed zijn. We kijken onze ogen uit. Na een hele lange dag bereiken we opnieuw ons einddoel, het asfalt in Isiolo……. Het was een pittige tocht, maar de ambulance heeft het gehouden, we zijn ontzettend blij dat hij het gehaald heeft en dat we van de kl*te weg af zijn.  Voor een film impressie zie Ambu Drive op YouTube

Maandag 18 januari 2010 – Vermoeidheid slaat toe.
Na dit afzien en bijna 1 maand in de Ambulance gezeten te hebben zijn we wel toe aan een paar rustdagen in deze “vakantie….” We rijden in een paar dagen tijd naar Lake Baringo toe. We kopen onderweg nog schokbrekers, Frank en Karla rijden nog een paar politieposten voorbij terwijl ze eigenlijk moesten stoppen, Annemarie wordt nog berooft door een straatjochie, maar laat dit niet over zich heen komen en gaat achter het straatjochie aan en krijgt hem nog te pakken ook.  We hebben in Nakuru nog bijna een wielklem te pakken omdat we geen parkeergeld betaald hebben! We vragen aan de agent hoe we in hemelsnaam moeten weten dat er parkeergeld betaald moet worden  als er nergens een bordje staat, waarop we het geweldige antwoord krijgen: ‘Maybe you don’t know, but the most important is that we know……’

Woensdag 20 januari 2010 – Vrijdag 22 januari 2010
Bij Lake Baringo aangekomen besluiten Patrick en Annemarie dat we wel toe zijn aan ECHTE ontspanning. Ook willen ze Frank en Karla verrassen met iets speciaals omdat ze toch 4,5 week de Nissan patrol van Frank en Karla mochten lenen voor hun vakantie. We besluiten daarom een nachtje te boeken op een onbewoond eiland in Lake Baringo. In een luxe lodge, waar we eens een hele dag niets anders doen dan onszelf te laten verwennen. Zwemmen, lekker relaxen, genieten in onze prachtige slaapkamers en badkamers. Kijken naar het wild, nijlpaarden die in het water liggen en tegen de schemer op de kant komen om lekker te grazen en krokodillen te bekijken die heerlijk liggen te zonnen op de kant. Ja na deze heerlijke korte lekkere vakantie in onze vakantie kunnen we er weer helemaal tegen aan om de ambulance in goede staat naar Namugongo te brengen………

Aswan, 1-3 januari 2010
Vanuit Aswan (Zuid-Egypte) moeten we met een boot verder over het Nasser meer naar Wadi Halfi (Sudan). Je kunt in 6 uur met de auto deze afstand afleggen over een asfaltweg, maar omdat deze 2 landen al jaren ruziën over een stukje land is de enige optie een 24 uur durende boottocht.We arriveren op vrijdag 1 januari en vernemen van andere reizigers dat de boot van a.s. maandag al vol zit en deze gaat maar 1 keer per week, we zullen toch niet voor niets zo gesjeesd hebben om vervolgens een week te moeten wachten? Op zaterdagochtend kunnen we terecht bij de scheepsagent, gelukkig blijken er nog 6 andere auto’s en 2 motoren te zijn zodat we met deze groep apart een ponton kunnen huren. Maandagochtend kunnen we de auto nog zelf op het ponton zetten en ’s middags vertrekken wij zelf met een veerboot. Dat betekent dat we voor het eerst een hele vrije dag hebben! Het is gezellig op de camping, er staan nog 3 andere stellen, zij reizen in dezelfde richting als wij, iedereen doet z’n was, haalt boodschappen en ’s avonds koken we om de beurt. Onder het genot van een stella biertje vertelt iedereen z’n reisverhalen.

Maandag 4 januari 2010
Het weekend vliegt om en voordat we het weten is het weer maandag en mogen we aan boord van ons “cruiseschip”. Er zijn enkele hutten beschikbaar, maar die zijn al volgeboekt. Dat betekent dat we of buiten aan dek of beneden in het ruim slapen. Het ruim is geen optie want het stinkt hier zo verschrikkelijk dat je bij binnenkomst al onpasselijk wordt. Het dek zal de komende 24 uur dus ons domein worden. Iedereen probeert zijn plekje af te bakenen met een kleed of touw. We hebben met z’n achten ook een hoekje weten te bemachtigen, maar dit is te klein om met z’n allen te kunnen slapen. Frank en ik denken slim te zijn en gaan op het dak van de kapiteinshut liggen, maar na een half uur steekt er een behoorlijke wind op zodat wij uit onze slaapzak waaien, het werd een lange nacht….

 Dinsdag 5 januari 2010
Aan dek wordt het in de loop van de volgende dag steeds gezelliger want het afval ligt inmiddels over het hele schip en de 2 toiletten (300 man per toilet) stonken al toen we het schip opkwamen. En dan eindelijk als de haven in zicht is gaat de boot nog 3 uur stil liggen. De douane komt aan boord en alle 600 passagiers moeten vervolgens nog een formulier invullen en alle gegevens worden nog eens in een groot boek opgeschreven. En dat terwijl we al een visum hadden voordat we aan boord kwamen en tijdens de boottocht ook al eens ons paspoort hebben moeten laten zien. Het wordt nu echt dringen geblazen rond de 2 douane beambten. Eindelijk staan we op soedanese bodem, de auto komt de volgende dag pas aan, het hotel dat er is volgeboekt en nauwelijks een hotel te noemen, dus slapen we in een tent in de woestijn. Gelukkig heeft het Duitse stel, dat met een 54 jaar oude brandweerwagen reist en 2 kinderen van 3 en 4 jaar, hun auto al wel en worden we door hen goed verzorgd. 

Woensdag 6 januari 2010
De volgende dag moeten we ons paspoort nog laten registreren, nu begint de administratieve rompslomp pas echt. Bij loket 1 moeten we een formulier invullen, bij loket 2 een stempeltje halen, bij loket 3 nog eens 50 dollar aftikken voor een paar mooie postzegels, bij loket 4 krabbelt iemand ook iets in een groot boek, terug naar loket 1 waar we een sticker in ons paspoort krijgen en weer 1 dollar betalen. Een paar uur later komt het eind in zicht, nog even langs de “captain”, hij moet een handtekening zetten op de prachtige sticker die we zojuist hebben gekregen. Helaas de beste man is even aan het lunchen en hij laat gewoon een uur op zich wachten. Na 4 uur kunnen we dan eindelijk voor de derde keer terug naar loket 1 om daar de handtekening te laten controleren en dan krijgen we een heel mooi registratie papiertje uitgereikt! Oh ja, ik vergat nog te vertellen dat de loketten niet genummerd zijn, je moet zelf maar uitzoeken waar wat zit op het enorme terrein. Maar ach wat maakt het uit, in Wadi Halfa, dat een paar straten groot is en omgeven is door woestijn, hadden we toch niets anders te doen. Tegen de avond rijden we met z’n allen weer, in de brandweerwagen, terug naar de haven, waar we onze auto verwachten. Helaas, de douane gaat om 17:00 uur dicht en het ponton is nog niet aangekomen, dat wordt weer een nachtje vertoeven in een geleend tentje in de woestijn. Volgens de beambte is het ponton er morgenochtend zeker!

Donderdag 7 januari 2010
Om 9:00 uur staan we vol goede moed weer in de haven, maar er is in de verste verte geen ponton te bekennen. De scheepsagent kan de boot ook nog niet bereiken dus dat betekent dat hij nog in Egyptische wateren verkeerd en het nog minimaal 4 uur zal duren. Eindelijk, om 17:00 uur komt het ponton in zicht, net op het moment dat de douane naar huis wil. Gelukkig zijn ze nog wel even bereidt om te wachten (tegen extra betaling natuurlijk, voor overwerk) Dit wordt de gemakkelijkste controle die we tot nu toe gehad hebben, de heren willen naar huis en vragen alleen even wat we in de auto vervoeren, we hoeven geen enkele doos uit te laden! De hele overtocht heeft in totaal 6 dagen geduurd, en dat terwijl dit in 6 uur over de weg had gekund, toch zijn we allemaal blij dat we onze auto’s terughebben en vieren dat met Egyptisch bier dat in de auto’s verstopt zat want in Sudan is geen druppel alcohol te krijgen. En dan begint een saaie rit van 1400 kilometer door Sudan. De eerste 700 km kunnen we met 140 km p/u doorrijden zonder dat we ook maar hoeven te remmen. Je komt nauwelijks ander verkeer tegen en het zijn goede asfaltwegen. Langs de Nijl ligt nog een groenstrook maar voor de rest is het zand, zand en nog eens zand. Wij slapen met de andere overlanders in de woestijn.

De auto’s zetten we in een kring zodat we een grote groep lijken je weet tenslotte nooit wie er langs kan komen. 

Vrijdag 8 januari 2010
Wij gaan verder de temperatuur loopt op naar 37 graden en er lijkt altijd wel veel wind te staan, zodra je uit de auto stapt krijg je een laag stof over je heen. We willen in 2 dagen door Sudan rijden omdat het op dit moment heel onrustig is in het land. In het gebied rond Dafur is al jaren een burgeroorlog aan de gang maar sinds enkele weken worden in de hoofdstad Kartoum ook demonstraties gehouden en vinden onregelmatigheden plaats. Er zijn verkiezingen gepland, maar deze worden hierdoor steeds verzet, de spanningen lopen steeds verder op. Wij komen ’s avonds laat in Kartoum aan. Ons contact daar vertelde dat er morgen een herdenkingsdag is en dat die reden tot demonstraties kan leiden. Ook al hebben wij de allerbeste bedoelingen toch is het zaak daar niet tussen te komen. Het Ambu -Drive basisstation in Aalsmeer ligt er wakker van en wil het liefst dat wij de hele nacht doorrijden.

Zaterdag 9 januari 2010
We vertrekken in alle vroegte uit Kartoum. Wij merken niets van onrust en rond het middag uur is het nog 350 km naar de grens van Ethiopië. Wij hopen er voor het donker nog te zijn maar de weg wordt snel slechter. Om 18:00 uur zien wij de grenspost. Het thuisfront kan weer rustig gaan slapen. Er valt ook een last van onze schouders want we hebben nu nog 6 dagen om naar de grens met Kenia te rijden waar we met Patrick en Annemarie op 15 januari hebben afgesproken.

Zondag 10 januari 2010
Ethiopië is gemakkelijk te doorkruisen, geen politie controles, geen onrust, goede wegen, ideale temperatuur voor ons Hollanders (25 graden), alle gangbare producten zijn te verkrijgen en de mensen vriendelijk. De westkant is vruchtbaar, er wordt voornamelijk sorghum (mais) verbouwd en op dit moment geoogst. Op de weg is het drukker met vee en ezelkarretjes dan met auto’s, als men ons in de gaten krijgt wordt er gezwaaid of een duim opgestoken. We zijn de hele dag druk met terugzwaaien. Vooral de kinderen zwaaien en schreeuwen “you you you, give me give me” we vatten dat maar op als onderdeel van de Ethiopische cultuur. Langs de weg wordt werkelijk van alles aangeboden, van een nog levende kip tot een fles whisky werkelijk van alles, leuk om al die taferelen te zien maar wel lastig bij een sanitaire stop want dan wordt je direct omringd door mensen. Onze eerste stop is bij het Nederlandse stel Tim en Kim, zij bouwen een lodge aan het Tana meer. (www.timkimvillage.nl) Voor hen hebben we vanuit Nederland een omvormer en aggregaat meegenomen. Hier nemen we even een middagje vrijaf want morgen is het weer plankgas richting het zuiden.

28 december 2009 – aankomst Egypte
De 2 uur durende boottocht van Aqaba (Jordanië) naar Nuweiba (Egypte) verloopt soepel. Bij aankomst in Egypte vrezen we dat we heel lang bezig zijn om alle papieren te regelen. Tijdens onze vorige reis kwamen we Egypte vanuit het zuiden binnen en nam het anderhalve dag in beslag voordat we de haven uit reden. We moesten daar ook een “mannetje” inhuren om alles te regelen, want alle loketten liggen verspreid over de stad. Nu lijkt alles veel praktischer geregeld. Alle loketten bevinden zich naast elkaar en iedereen die iets van je wil dient zich vanzelf aan. Zo komt er iemand langs om het motornummer en chassisnummer op te nemen, even een verzekering regelen, een Egyptisch nummerbord kopen, carnet de passage laten stempelen, visum kopen en er komt een agent langs om te vragen wat we allemaal vervoeren. We zijn verbaasd dat wij niet alle dozen uit de auto moeten halen voor controle, want elke andere auto wordt zeer grondig geïnspecteerd. Dit gaat wel heel gemakkelijk allemaal, en het personeel is zo aardig, we zijn gewend dat overal geld voor wordt gevraagd, maar daar is hier geen sprake van. Frank moet uiteindelijk toch nog een paar dozen uitladen die gecontroleerd worden. En dan zijn we klaar voor vertrek, denken we! De vriendelijke beambte die alles coördineerde verzocht ons nog even mee te komen naar het kantoor van de hoofdagent voor een kort interview, daarna zouden we mogen vertrekken. Hij stelde wat vragen over onze route en wilde nog een kopie van onze paspoorten en carnet, geen probleem. Na een paar minuten mochten we het kantoor weer verlaten, we waren nog niet buiten of we werden teruggeroepen en moesten toch nog even plaatsnemen. Dat duurde en duurde en uiteindelijk gebaarde de beambte dat we hem moesten volgen, omdat ze de auto nogmaals wilden checken. Er stonden 6 man klaar om onze auto eens grondig te controleren. Nu moest echt elke tasje en elke doos door de scanner, er werd een paklijst gemaakt en vervolgens mochten we alles weer opnieuw inladen. We zaten al in de auto om de poort uit te rijden, maar er kwam weer een telefoontje van de hoofdagent, hij deelde nu mee dat we, voor onze eigen veiligheid, politiebegeleiding moesten krijgen. Het was inmiddels 20:00 uur en we hadden weinig trek om nog 500 km te gaan rijden naar Cairo. We wilden gaan kamperen in het stadje Nuweiba, maar mochten de poort dus niet verlaten. Er zat niets anders op dan te bivakkeren op het haventerrein tussen de zwerfkatten en kakkerlakken.

29 december 2009
De volgende ochtend vroeg vertrekken we dan eindelijk, we krijgen een politieagent in de auto mee. Als we naar de poort rijden worden we alsnog tegen gehouden en er wordt aangegeven dat we nog moeten wachten op een politiecontrole. We wachten weer braaf maar de agenten komen maar niet, just one minute wordt er steeds gezegd, inmiddels zijn we het helemaal zat! Beste lezers, ik zal jullie de scheldwoorden besparen, maar Karla heeft de agent in ieder geval duidelijk gemaakt dat we alle tig keren gecontroleerd zijn en Frank heeft uit frustratie inmiddels de zwaailichten en sirene aangezet. Het lijkt toch echt te helpen, want dan krijgen we het teken dat we weg mogen. Gas erop naar Cairo want we willen nog langs de Nederlandse ambassade een “verklaring van goed gedrag” halen, die we nodig hebben voor de aanvraag van een visum voor Sudan. We zijn nog geen 5 minuten onderweg of onze persoonlijke bodyguard valt in een diepe slaap. Hij laat zijn vette hoofd tegen het pas schoongemaakte raam hangen, en gaf de nodige snurkende geluiden. Na een uurtje ziet hij toch het licht weer en roept “nescafé, cigaret” (hij spreekt geen woord Engels). Echt elke Egyptenaar rookt, waar je ook kijkt, je ziet rokende mensen. Maar wij hadden ons lolletje al, want we wilden wel eens zien hoe lang hij het zonder peuk zou volhouden! Wij reageren dan ook met de woorden; no time to Cairo, en we geven nog even wat gas bij. Hij begint ons nu te paaien door een paar bekende namen van oud internationals te roepen. Van Basten, Gullit, Koeman maar wij geven geen gehoor. Hij begint bijna te smeken; no nescafé, only cigaret three no two minutes! Oké dan, wij willen ook wel even de benen strekken.

Net voor Cairo stoppen we bij een politiepost. De agent geeft aan dat hij daar alleen even een brief moet laten ondertekenen en dan mogen we gaan. Het hele politiekorps toont zo’n beetje belangstelling en de chef wil ons natuurlijk niet laten gaan, hij moet eerst een paar telefoontjes plegen. We staan inmiddels al weer een half uur en vragen geïrriteerd aan een Engels sprekende agent wat er aan de hand is. Alle andere auto’s bij de grens mochten vertrekken zonder begeleiding, waarom wij niet? Volgens hem krijgt iedereen begeleiding en is het alleen maar voor onze eigen veiligheid. Ook nu zal er een politieauto (met 3 agenten) voor ons uit rijden naar de Nederlandse ambassade. Dit keer vonden we dat niet zo erg, dan kunnen ze ons mooi de weg wijzen in een stad met 11 miljoen mensen! De politie rijdt voor ons uit, maar heeft ook geen flauw benul waar de ambassade is. Ze laten zich gelden door mensen aan te houden, midden op een 4 baansweg houden ze plotseling in en vragen andere automobilisten de weg. Dit zorgt voor levensgevaarlijke situaties en het komt ook werkelijk tot een aanrijding maar de agenten, en wij dus ook, rijden gewoon door! Ze houden totaal geen rekening met ons, op het laatste moment gaan ze van de meest linker baan opeens helemaal naar rechts, of nemen plotseling een afslag. Blijkbaar doet hun richtingaanwijzer het ook niet. Als we vervolgens in een file terecht komen zet men de sirene aan, maar er is werkelijk geen enkele auto die ook maar een centimeter wijkt! Bij een kruising stapt één van de agenten zelfs uit om even het verkeer te regelen zodat wij erlangs kunnen. Hij krijgt echter ruzie met de reeds aanwezige agent. We worden toch over de kruising geloodst en rijden zelfs een stukje tegen het verkeer in. Na doodsangsten uitgestaan te hebben arriveren we eindelijk bij de ambassade. Helaas is deze gesloten tot 3 januari en het is vandaag pas dinsdag de 29^e. Die stomme Hollanders moeten zonodig kerstvakantie houden. We balen ontzettend want zonder “verklaring van goed gedrag” kunnen we geen visum voor Sudan aanvragen. Dat betekent dat we 4 dagen in Cairo moeten wachten. Vervolgens missen we dan onze boot vanuit het zuiden van Egypte naar Sudan, want die vaart alleen op maandag. Dan wordt het echt heel erg krap om nog op tijd in het kinderdorp aan te komen. We hebben een vlucht terug naar Nederland geboekt op 31 januari. Bij de ambassade ontmoeten we ook een groepje Nederlanders die eigenlijk naar Gaza willen, maar zij krijgen van Egypte geen toestemming om die kant op te reizen. We spreken een vrouw die vertelt dat zij hier heen willen reizen om de aanval van Israël op Gaza (die 22 dagen duurde) van precies een jaar geleden te herdenken, en de Palestijnse bevolking te steunen.

We denken nu van de agenten af te zijn, maar nee hoor, zij willen weten waar we nu naar toe gaan en zij gaan mee of we willen of niet. Oké, op naar de Sudanese ambassade dan maar. Deze blijkt gesloten maar de receptionist vertelt dat we de volgende dag om 9:00 uur terug kunnen komen en een “verklaring van goed gedrag” moeten hebben. We kunnen er inmiddels dus wel vanuit gaan dat we ons de komende dagen moeten gaan vermaken in Cairo, een stad die nooit slaapt, 24 uur per dag files en toeterende auto’s die heel veel smog veroorzaken. We krijgen nog politie escorte tot aan de receptie van ons hotel en dan zijn we eindelijk van ze af! Op onze hotelkamer kruipen we achter de laptop en proberen informatie te vinden over Gaza.

Nu blijkt dat een groep demonstranten uit diverse landen via Jordanië naar Egypte wilden reizen en van hieruit naar Gaza. Er was vanuit London ook een medisch konvooi onderweg die, net als wij, in Aqaba de ferry naar Egypte wilden nemen. Egypte echter wil zich neutraal opstellen tegenover het conflict tussen Israël en de Palestijnen in Gaza. Daarom krijgt niemand toestemming om vanuit Egypte naar Gaza te reizen. Het medisch konvooi is in Aqaba al tegen gehouden. Alle bellen beginnen nu te rinkelen, komen wij aan met een AMBULANCE met medische spullen en het verhaal dat we naar Uganda onderweg zijn! Wrong time at the wrong place. We mogen blij zijn dat we Cairo überhaupt gehaald hebben, voor hetzelfde geld hadden ze ons ook bij de grens vastgehouden!  

30 december en 31 december 2009
Tegen beter weten in gaan we de volgende dag zonder verklaring van goed gedrag, toch naar de Sudanese ambassade. We hebben nog een visum in ons paspoort staan van vorig jaar, misschien scheelt dat. Tevens geven we aan dat we al een visum hebben voor het aangrenzende land Ethiopië. De ambtenaar geeft ons een formulier dat we moeten invullen, hij vraagt om 2 pasfoto’s een kopie van het visum voor Ethiopië en we moeten 100 dollar p.p aftikken. Over 2 uur mogen we terugkomen. In Nederland zijn we 12 weken bezig geweest om dit visum te bemachtigen, in Omman lukte het ook niet, we zullen hier toch niet binnen 2 uur een visum krijgen? Na 1,5 uur staan we alweer op de stoep en we kunnen onze ogen niet geloven, er zit een sticker in ons paspoort!! We gillen het uit. We checken direct uit bij ons gehorige hotel om Cairo te ontvluchten, op weg naar Aswan om de ferry a.s. maandag te halen.  

De 1000 km naar Aswan neemt 2,5 dag in beslag. Het is een prachtige route die ons langs de Nijl naar het zuiden voert, maar we doen niet meer dan 50 km per uur. De Egyptenaar woont of in Cairo of langs de vruchtbare Nijl, de rest van het land bestaat uit woestijn.Er wordt hier o.a. suikerriet, dadels, bananen, aardappelen, kolen en sinasappels verbouwd. Bij elk dorp staat politie die ons er natuurlijk altijd uitpikt, dat is wel interessant zo’n ambulance. Bij elke stop krijgen we dezelfde vragen; Where you from, where are you going and how many persons are you. Dit zijn tevens de enige Engelstalige zinnen die men beheerst dus de gesprekken blijven beperkt. Tot we bij een stop komen waarbij de agent zegt dat we hem moeten volgen. Hij stapt in zijn auto, we volgen maar hebben geen idee waar dit naartoe lijdt. Als hij na een kilometer of 20 zegt dat we voorbij mogen denken we dat we van ze af zijn maar nee hoor, de volgende auto staat klaar om voor ons uit te rijden. We krijgen dus weer politiebegeleiding! Deze auto rijdt bovendien zo zacht dat we Luxor niet meer halen voor donker, we hadden gepland om hier oud&nieuw te vieren. We raken zo opgefokt dat we toeteren en gebaren dat hij door moet rijden, maar dat zet alleen maar kwaad bloed.  

Bij de volgende overname blijven we met de auto midden op de weg staan, Frank stapt zijn auto uit en zegt dat hij geen meter verder rijdt totdat hij weet waar dit allemaal goed voor is. De agent lijkt onder de indruk en gebaart dat we mogen gaan. Dit laten we ons niet nogmaals zeggen. Al snel zien we een politieauto achter ons, maar nu rijden wij voorop en geven eens even flink gas. De agent gebaart nog dat we in moeten houden, wat vervelend nu dat gebaar is ons helemaal niet opgevallen. De volgauto verdwijnt al snel geheel uit zicht. De politie heeft blijkbaar besloten dat we geen volgauto meer nodig hebben want bij de volgende stops merken we dat ze wel op de hoogte zijn van onze komst maar ze laten ons door. Om 20:00 uur arriveren we dan eindelijk in Luxor, we zijn echter zo moe van de 12 uur durende rit dat we middernacht niet meer bewust meemaken.

De laatste 200 km naar Aswan, waar de boot naar Sudan vertrekt vormt geen probleem meer.

Hallo allemaal,

Hier even een update van Ambu Drive Team 2, Patrick en Annemarie in Kenia!

Terug komen in Afrika voelde als thuis komen!

We hebben een paar leuke dagen achter de rug met Ferdinand en Joyce in het kinderdorp, maar nu toch een klein probleempje met de Nissan Patrol waarmee wij Frank en Karla tegemoet rijden. Grote kans dat de Turbo kapot is. Zondag 3 januari zijn we 50 kilometer gesleept naar een voor ons bekende basis in Nairobi, genaamd “the Jungle Junction”. Hier hebben we vorig jaar ook heel wat zaken geregeld. Het slepen en het regelen, het onderhandelen over de prijs was weer een groot avontuur. We hebben ervan genoten!

Vandaag, maandag 4 januari gaan we op zoek naar een nieuwe turbo, want zonder die turbo zullen we de Nissan niet kunnen rijden. Nu gaan we er nog even vanuit dat dit allemaal gaat lukken, maar ja, this is Africa, het is altijd de vraag of we hem gefixt kunnen krijgen.

Frank en Karla hebben de ferry boot in Aswan (Egypte) gehaald en geregeld. Vandaag zullen zij van Egypte naar Sudan varen en kunnen zij dus verder. Nu hopen dat wij ze ook kunnen ontvangen bij de grens van Ethiopie, want zonder onze hulp met de Nissan komt de ambulance niet door Noord Kenia heen.

Verder genieten we hier van het Afrikaanse leven, de zon, vrijheid en het eten, dus om ons hoeven jullie je geen zorgen te maken!

Vele groetjes Patrick en Annemarie

Frank & Karla berichtten ons gisteren met goed nieuws! Het visum voor Sudan is binnen! Zij zullen hun reisverslag spoedig online zetten, maar zijn op dit moment in vliegende vaart op weg naar Aswan, om de volgende ferry naar Sudan te halen. Zij lieten ons kort weten hoe het is gegaan:

“We hebben BINNEN 2 UUR een visum voor Sudan gekregen!! Echt ongelofelijk, want je moet eigenlijk eerst een aanbevelingsbrief halen bij de Nederlandse Ambassade hier in Cairo. Maar toen we gisteren voor de deur stonden kregen we te horen dat ze dicht zijn tot 3 januari! Dat zou dus 4 dagen wachten worden en dan pas het visum aanvragen wat ook nog eens 24 uur duurt. En vervolgens zouden we a.s. maandag de boot missen van Aswan (Egypte) naar Wadi Halfa (Sudan) en er gaat maar één boot per week!

Maar vanochtend zijn we zonder aanbevelingsbrief naar de Sudanese ambassade gegaan om het toch maar te proberen. Omdat we al eerder een visum voor Sudan hebben gehad (vorig jaar) en omdat we al een visum in ons paspoort hadden van het opvolgende land (Ethiopië) hebben we het binnen 2 uur gekregen. Dit is nog nooit gebeurd!!! Waar we in Nederland 12 weken en 3 dagen in de Ambassade mee bezig zijn geweest en vervolgens in Amman 1 ochtend lang, lukt hier in 2 uur. Arjen zegt maar steeds dat het komt omdat het een gezegend project is….. wij gaan hier ook bijna in geloven.
Op naar Aswan!”

Daarnaast kunnen wij u berichten dat Patrick en Annemarie veilig zijn aangekomen in het Kinderdorp Namugongo. Ze blijven 2 nachten bij Joyce, Ferdinand en de kinderen slapen (de projectleiders van het kinderdorp). Op 1 januari rijden zij Frank en Karla tegemoet om de ambulance door Kenia heen te helpen.

22 december
We waren van plan om onszelf een dagje rust te gunnen en Istanbul te bezoeken maar mijden de stad omdat we op de randweg al geheel vast komen te staan in een file en het uitzicht  je ontnomen wordt door de smog. De file lijdt wel tot leuke reacties van Nederlands sprekende turken die hun raampje open draaien en roepen; Mooi weertje hè, wat doen jullie hier met die ambulance? We rijden ook door omdat we beiden geen rust hebben, eerst visums in Jordanië proberen te krijgen voor Saudi-Arabië en Sudan, dan kunnen we een paar dagen de toerist gaan uithangen.

Net onder Ankara staat de teller op 3305 km en besluiten nog een nachtje een hotel te nemen want de temperatuur duikt ’s avonds nog onder 0. Een prima kamer, alleen de toilet voldeed niet aan onze “westerse normen”. We komen er snel achter waarom er een gat en bruine kringen in het plafond zitten . In de kamer boven ons hoorden we iemand naar toilet gaan, doortrekken en vervolgens zagen we de eerste druppels door het plafond komen. Even een regenjas aan dus als je naar het toilet gaat. We hebben wel internetverbinding en dat geeft ons de kans om de vele leuke en bemoedigende reacties te lezen op de site, heel erg leuk!

Zuid Turkije

23 december
Na nog een dag gassen komen we bij de grens met Syrië aan. De Turkse beambte wil nog niet uitstempelen omdat hij verwacht dat we met deze auto Syrië niet inkomen. We zullen hier toch al niet stranden? De Syrische beambte geeft aan dat we eerst naar Ankara terug moeten voor een visum en dat de auto 2000 dollar kost. Gelukkig blijkt dit een spraakverwarring van de slecht engels sprekende beambte, hij bedoelt 100 dollar. Als we laten weten dat we andere reizigers hebben gesproken die hier ook een visum hebben gehaald gaat hij toch maar aan het werk. Ze houden er hier wel een omslachtig systeem op na, voor het kopen van een visum, verzekering en dieseltax moet je steeds eerst naar de bank om het bedrag te betalen. Met het bonnetje kun je dan weer naar de betreffende balie. Het voordeel is dat je geen last hebt van corrupte ambtenaren. We kopen een transit visum voor 3 dagen en aangezien we ’s avonds het land binnenkomen blijven er nog 2 dagen over.

De volgende dag veroorloven we ons een bezoek aan een kasteel, alvorens we alweer doorrijden naar de grens met Jordanië. Hier wordt de auto echt grondig geïnspecteerd, we moeten de auto boven een smeerkuil rijden en een groot deel van de dozen moet worden uitgeladen. De beambte ziet de doos met brillen die we bij ons hebben en hij wil er graag één hebben, als we zeggen dat dit geen probleem is durft hij dit toch niet aan te nemen omdat hij bang is zijn baan te verliezen.

 Syrië – Ontzouten van de ambu

 Vrijdag 25 december, eerste Kerstdag.

We kunnen pas op zondag naar de ambassades voor het aanvragen van visa, op vrijdag en zaterdag is in dit land alles gesloten. We maken er een ontspannen dagje van en bezoeken Jerash, hier is men sinds 1930 bezig met het opgraven van een Romeinse stad, een enorm en indrukwekkend complex.

De mensen zijn hier zeer gastvrij. Als we voor een gesloten internetwinkel staan komt er iemand naar ons toe die in zijn winkel wel een computer heeft staan die we mogen gebruiken. Hij vraagt tea, max sugar? (ze houden hier wel van een paar schepjes in de thee) en zo kunnen we toch onze mail even checken.

We kamperen deze eerste kerstdag bij een hotel. De eigenaar wacht op een groep en zodra die binnen is kunnen we mee eten. Maar de uren verstrijken en het is afwachten of ze überhaupt nog wel komen. Wij bekijken onze voorraadkast en beslissen dat ons kerst diner maar moet bestaan uit een blik rundvlees in saté saus met een blikje sperziebonen en rijst. Ook lekker………

Voorbereiding kerstdiner 2009                                         Het resultaat, verbluffend!

Jordanië bestaat voor 80% uit woestijn en bijna de gehele bevolking woont in de hoofdstad Amman of in de vruchtbare vallei gesitueerd aan de westkant van het land.

Vandaag hebben we onze eerste hele vrije dag en wat gaan we doen, een stukje RIJDEN door de vallei! Als we even stoppen om op de borden te kijken stopt er gelijk iemand voor ons, stapt uit, en komt vragen of hij kan helpen. Een ander toppunt van gastvrijheid is de situatie waarin we een paar uur later belanden. Karla gaat even pinnen maar het pasje wordt vervolgens ingeslikt, en de bank is vandaag gesloten! Een voorbijganger die geen woord engels spreekt belt direct een vriend die wel de taal machtig is en zo komen we erachter dat de bank morgen (zondag) om 8:00 uur weer open is. Vervolgens biedt de man ons ook nog geld aan! Gelukkig zitten we nog niet helemaal zonder.

De dode zee is één van de weinige bron van inkomsten voor het land, er worden mineralen uit gewonnen en het trekt toeristen die wel eens willen meemaken hoe het is om op het extreem zoute water te drijven. Na deze ervaring rijden we naar Amman om de 2^e kerstdag eens lekker uit eten te gaan en de volgende ochtend op tijd de ambassades aan te doen. 
 

 
Frank krijgt een Shmagh aangemeten

Zondag 27 december
We hebben beiden slecht geslapen en zijn zeer benieuwd of we hier de vel begeerde visa kunnen krijgen. Maar helaas, om in aanmerking te komen voor een visum moeten we zowel voor Sudan als Saudi-Arabië een uitnodiging hebben van een organisatie uit het land zelf. En dat terwijl we voor het visum van Saudi-Arabië zelfs getrouwd zijn! (vrouwen mogen  ongetrouwd niet door dit land reizen). We zijn nu toch wel even heel jaloers op Patrick en Annemarie, zij hebben vorig jaar met een nep trouwakte en zonder uitnodiging een visum verkregen (zij reisden vanuit het zuiden). We balen hier ontzettend van, want nu moeten we via Egypte naar Sudan reizen. In Caïro haalt iedereen zonder problemen een visum voor Sudan, maar wij wilden door Saudi omdat dit veel goedkoper is en veel tijd scheelt. Nu moeten we 2x met een ferry over. Van Aqaba (Jordanië) naar Nuweiba (Egypte) en van Aswan (Egypte) naar Wadi Halfa (Sudan). De laatste ferry gaat maar 1x per week en is waarschijnlijk te klein voor de ambulance. Wij zouden dan apart een ponton moeten huren.

Hoewel ons de moed wel even in de schoenen zakt moeten we ons hier snel overheen zetten, omdat we nu onze tijd echt hard nodig hebben. We rijden vandaag nog naar Aqaba, maar gaan eerst nog even langs de bank om het bankpasje terug te halen, gelukkig leverde dat geen problemen op. De man die ons gisteren de weg gewezen had reed heel toevallig ook langs de bank en herkende de ambulance. Toen hij het verhaal hoorde van de bankpas vroeg hij direct of we hulp nodig hadden en wilde de bank al binnen gaan…….wat een gastvrije mensen die Jordaniërs!