De vakantie zit er al weer op. Terugkijkend is ook deze vakantie, ondanks het feit dat er dan even geen kinderen op het kinderdorp zijn, zeer dynamisch geweest.  Laat mij van deze mogelijkheid gebruik maken om u langs wat projecten mee te nemen….

Allereerst de keuken. Al geruime tijd weten wij dat de werkomstandigheden van onze keuken medewerkers ver onder de maat waren. Het ziekte verzuim was dus ook hoog en het plezier waar mee gewerkt werd liet te wensen over. Na een hoop onderzoek werden wij door vrienden gewezen op de mogelijkheid van stoves. Een hele slimme manier van koken die efficient, snel en schoon is dus goed voor het milieu, goed voor de medewerkers en goed voor de portemonee van het kinderdorp. Tot op dat moment kookte men op open vuur in een ruimte die de stook lucht niet afvoerde, je kunt je misschien voorstellen hoe zwart geblakerd alles was. Een vriendin die bij ons op bezoek was zag deze keuken en werd zo geraakt dat ze, zodra ze in Nederland was, een aktie op touw heeft gezet om deze stoves te kunnen bekostigen en nu nog geen drie maanden later staan ze er. Wij, maar vooral ook onze keuken staf, zijn er bijzonder blij mee. Ze worden nu uitgeprobeerd en vanaf zaterdag , dan start de nieuwe term,  zullen ze volop gaan draaien. We hebben ook nog een stoomketel (we koken deels op stoom) die  verbeterd en geïsoleerd moest worden. Alleen de ventilator moet nog worden geïnstalleerd.

De kliniek. We zijn intussen al geruime tijd bezig met de renovatie van het oude gedeelte van de kliniek. Ramen, deuren en plafonds zijn vervangen. Hier en daar heeft de vloer ook een opknapbeurt gekregen en het nieuwe laboratorium hopen we deze week klaar te hebben. Tevens zijn we in de afrondingsfase van de bouw van diepe putten, een voor placenta’s en een voor ampullen en een oven voor het verbranden van allerlei soorten verband, waaronder maandverband.

De speeltoestellen voor de basisschool.
Na grondige inspectie bleek er veel houtrot te zijn en hebben we besloten alles af te breken om vervolgens alles netjes weer op te bouwen. Het afbreken was een klus die we met alle medewerkers van de onderhoudsdienst, bouwploeg  en dagloners hebben gedaan; dit wordt met veel onderling plezier gedaan. Met het nieuwe bouwwerk zijn we nu halverwege. Het verven zal vermoedelijk nog wel even op zich laten wachten vanwege alle drukte rondom de bouwprojecten.

De meisjesslaapzalen van de middelbare school. We zijn nu een paar maanden bezig met alle voorbereidingen voor een nieuwe slaapzaal voor de meiden van de middelbare school. Na eindeloos veel graafwerk kon begonnen worden met het storten van beton om vervolgens de funderingsmuren erop te bouwen. Volgende week wordt de fundering opgeleverd. Alles is handwerk en het gaat voortdurend om het verplaatsen van zwaar bouwmateriaal. Er is altijd een goede sfeer en men weet wat teamwork is.

Opvolging. De weeskinderen van het Kinderdorp gaan terug naar ‘huis’  waarbij wij niet altijd het vertrouwen hebben dat dit ook een thuis genoemd kan worden. Voor diegene bij wie we grote twijifel hebben of er wel goed voor hen gezorgd wordt gaan we onverwachts op huisbezoek. Deze vakantie ging het om drie kinderen die we wilden bezoeken. Helaas of gelukkig (het was er maar één) moesten we inderdaad constateren dat bij één van de jongens die bezocht werd de manier waarop hij werd behandeld, een soort slaafje van zowel de volwassenen als de eigen kinderen van deze man, niet in orde was. Het lijkt dan een oplossing om dit jochie gelijk mee te nemen, weg van zijn omstandigheden. Toch werkt dit niet zo. Familie blijft, hoe wrang dan ook, belangrijk in het leven van deze jongen. Dus je praat met hem en je praat met de oom om hem te laten merken dat wij ook weten dat het niet in orde is. Vervolgens zullen wij als deze jongen weer op het dorp komt hem vragen hoe het is geweest. Als blijkt dat er niets is verandert zullen we op zoek gaan naar een ander onderkomen voor hem ( bij voorkeur wel weer bij familie).

Drie daagse training. In gezamenlijkheid met He Space Children’s Foundation hebben we ook deze vakantie weer een driedaagse workshop georganiseerd. Doelgroep deze keer waren de hoofden van tien middelbare scholen en een engelse leerkracht van elk van de deelnemende scholen. De belangrijkste onderwerpen die aan de orde zijn geweest zijn het managen van een middelbare school en het implementeren van learner centred education. Om bij de laatste van deze twee te beginnen; het onderwijs systeem hier in Uganda is nog erg zo dat de leraar les geeft  en de leerling luistert. Het is niet interactief en als je de lesstof maar hebt behandeld dan is het wel goed, of het begrepen wordt ach dat is van minder belang. Door de grootte van de klassen (vaak 100 of meer) is het ook moeilijk om op een andere manier les te geven. Toch zijn wij (de sprekers en ikzelf) ervan overtuigd dat dit wel mogelijk moet zijn. We hebben hierin tools aangereikt en ook met hen geoefend; erg verrassend en leuk. Voor de hoofden van scholen hebben we het gehad over een model school. Hoe deze er volgens hen uit zou moeten zien en vervolgens hen tips gegeven over (ook zonder veel financiele middelen ) je naar deze school toe kunt werken. Zowel de hoofden van de scholen en de engelse leerkrachten moesten een plan van aanpak schrijven op basis van het geleerde en deze wordt in de komenden de maanden ook opgevolgd.

Informal skills training. Ook dit jaar is er weer geld beschikbaar vanuit de overheid om kinderen en jongeren die alleen de lagere school hebben doorlopen of ergens op de middelbare school zijn gestrand de mogelijkheid te bieden om vakonderwijs te volgen. Zelfs kinderen van 15 jaar zonder enige scholing zijn welkom.Wij hebben vorig jaar een groep leerlingen opgeleid en ook dit jaar zullen wij dit weer doen. Helaas hebben we nu maar een toewijzing gekregen van 40 studenten in plaats van de 120 vorig jaar. Dit heeft te maken met diverse factoren maar de belangrijkste is dat onze school geen kans meer werd gegund. Het werd ons ernstig kwalijk genomen dat we niet bereid waren om steekpenningen te betalen (appreciation money: 10%). Bovendien wilde men alleen maar zaken doen met de directeur die niet meer bij ons werkt. Uiteindelijk hebben we na ruggespraak met de top van het ministerie het niets naar iets kunnen buigen. Iedere keer moet het contract met het ministerie worden vernieuwd en we hopen dat we bij de volgende ronde naar minimaal 80 studenten kunnen. Het blijkt dat er tevens meerdere kapers op de kust zijn, dus meer instituten die ook mee willen doen waardoor er minder studenten per school geregistreerd kunnen worden.  

Last but not least hebben we het traject ingezet om een Ugandese Operational Director te vinden. Deze directeur zal in gezamenlijkheid met een Nederlandse Financiele directeur de missie gaan leiden. Inmiddels is de eerste set interviews achter de rug en zal het bestuur van Kinderhulp Afrika de tweede set interviews voor haar rekening nemen. Wij zijn er van overtuigd dat er een goede kandidaat bij zit en zijn benieuwd hoe deze nieuwe fase voor het kinderdorp eruit zal gaan zien. Voor ons loopt ons contract in augustus af en wij zullen deze dan ook niet meer verlengen.

Half februari schreven wij onze laatste weblog. Inmiddels is er alweer zoveel gebeurd dat ik mij afvraag waar we moeten beginnen.Het is echt zo dat er nooit een standaard dag tussen zit. Never een dull moment in Africa….

In gedachten neem ik jullie mee langs de receptie en het kantoren blok om bij de basisschool aan te belanden. Hier zijn alle kinderen terug en is P1 weer gevuld met nieuwe snoetjes van de allerkleinste 17 in totaal deze keer. Ze doen het goed en genieten zichtbaar van de school. Ze hebben vriendjes en vriendinnetjes gemaakt en leren hun eerste zinnen engels. De andere klassen hebben inmiddels bijna allemaal nieuwe uniformen wat hard nodig was; het staat verzorgd. De afgelopen tijd is er hard gesport om uiteindelijk het school atlethiek team te formeren. Zij gaan morgen voor hun eerste competitie met andere scholen. Er zijn hier twee nieuwe docenten; frisse jonge mensen met een enorme liefde voor de kinderen. Het is prachtig als je ’s avonds langsloopt en je ziet alle kinderen met grote ogen luisteren naar een verhaal wat door een van deze nieuwe ‘meesters’ wordt verteld.

We lopen wat verder naar beneden en komen langs de keuken. Door zowel de droogte als door de verkiezingen zijn de voedsel prijzen enorm gestegen. Sommige producten met meer dan 100%. We doen ons best om toch goede kwaliteit eten aan te bieden maar het is een behoorlijke uitdaging voor het hoofd van de keuken. Gelukkig is het de afgelopen week tegen alle de verwachtingen in weer gaan regenen wat goede hoop geeft dat de schaarste niet te lang zal aanhouden.

Tegenover de keuken is de grote hal. Hier houden wij elke maandag ochtend onze weekopening en zijn er van dinsdag tot vrijdag diensten voor verschillende klassen. Er wordt dan gezongen en men leert over de bijbel en het feit dat ze een vader in de hemel hebben die van hen houdt. Vaak wordt er ook de tijd genomen om voor kinderen te bidden. Wat mij steeds vaker opvalt is dat veel kinderen eigenlijk een stukje persoonlijke opvolging nodig hebben. We hopen dit in de maand April ook vorm te kunnen gaan geven.

We lopen verder en kijken uit over de sportvelden. Duidelijk is dat deze goed gebruikt worden door zowel de basisschool als de middelbare school. Elke middag zijn ze gevuld met sportende kinderen. Het aanstellen van een sportleraar en het investeren in sport artikelen ( met dank aan Caroline van Dorp en Lenie den Hartog die geld voor het kinderdorp hebben opgehaald) draagt daar absoluut aan bij.

Aan de linkerkant van de sportvelden liggen de slaapzalen van de basisschoolleerlingen. Alle kinderen hebben inmiddels een koffer met een slot om hun eigen spullen in op te bergen. De slaapzalen hebben nieuwe gordijnen die het even net dat extraatje geven ( met dank aan Maartje Clerk, Anita Siebrand, en Anneke Siepelinga). Dit is nu meer hun thuis. Na school is het de bedoeling dat ze ook echt meer in en om de slaapzalen zijn dan op school. Dit lukt zeker voor de kleinsten heel aardig. De moeders (2 per cirkel van 80) heeft een groep kinderen toebedeeld gekregen. Wat wij bijzonder vinden is dat je merkt dat het vertrouwen naar deze moeders vanuit de kinderen groeit. Dit betekent ook dat we vaker de echte verhalen horen van wat er ‘thuis’ gebeurt, dat valt niet altijd mee.

Van beneden lopen we naar boven naar de middelbare school. Binnen de middelbare school hebben we met ingang van het nieuwe jaar een nieuwe administratie. Dit wil zeggen een nieuw hoofd van de school, een nieuwe tweede man en een nieuwe director of studies (degene die verantwoordelijk is voor de kwaliteit van het onderwijs ). Daarnaast hebben we een grote groep nieuwe docenten, in plaats van een grote groep part-timers zijn nu de meeste full-timers. De reden van de verandering is dat de meeste part-timers hier er een full-time baan naast hebben, een zeer bekend Oegandees gegeven. Dit bracht veel uren met zich mee waarbij de leerkracht niet kwam opdagen met alle gevolgen van dien. Gekozen is dus om te streven naar tenminste 80% van de staff aan te nemen op een full-time contract. De gevolgen zijn na zo’n vijf weken school duidelijk zichtbaar en voelbaar. Veel studenten moeten wennen aan het strakkere regiem maar beginnen het ook steeds meer te waarderen. De inzet en beschikbaarhied van docenten zowel tijdens schooltijd en daarna is spectaculair toegenomen en wij geloven dat dit zijn vruchten zeker zal gaan afwerpen.

We laten de slaapzalen voor de jongens even voor wat ze zijn; deze liggen achter de middelbare school aan de meest rechtse kant (volgen jullie het nog….). Aan de linkerkant hebben we een enorme lap grond die al enige tijd geleden bouwklaar gemaakt is. Nu zijn er mannen in overalls hard bezig om het fundament te leggen van de nieuwe meisjes slaapzalen. We kunnen hier straks 170 meiden kwijt. Dit geeft aan alle kanten wat meer ademruimte want de school groeit gestaag. We zitten nu op 420 studenten.

Ook op dit land is inmiddels de uitbouw van de kliniek zichtbaar (in het meest linkse hoekje van het land).

Als we daar naar binnen lopen ruikt het er naar verf. De binnenmuren zijn allemaal geverfd en ook buiten schiet het al aardig op. Op dit moment wordt het sanitair geplaatst en dan kunnen we aan de slag met de renovatie van het oude deel. Een vrijwilliger Gerrit, is bezig met een plan om de logistiek rondom de renovatie maar ook het doorgang vinden van de activiteiten van de kliniek te maken. We zijn wat voorzichtig met de tijdsplanning maar in ieder geval weten we dan waar we beginnen en waar we eindigen met een streefdatum …….

 Zo hebben we in vogelvlucht een rondje gemaakt en komen we opnieuw aan bij de kantoren. De maatschappelijk werkster is druk in gesprek met de leerlingen die S4 examens hebben gedaan en nu voor een praktijkrichting kiezen. Welke school past het best en waarom. Wat zijn de kosten, staat de school wel goed bekend? Ondertussen beginnen ook de universiteiten en HBO-opleidingen weer en deze leerlingen komen ook voor hun schoolgeld. De accountant heeft het druk met o.a. het innen van de schoolgelden, het bijhouden van het boekhoudkundig systeem enz. enz. en wij……. ach,never a dull moment in Africa.

Gesprekken , coachen, monitoren, checken, verslagen schrijven, meedenken bij de bouw, het meekijken naar vervolg opleidingen, het netwerken met de community, het goedkeuren van uitgaven, begeleiden van vrijwilligers enz. enz. ……..
Een rondje Kinderdorp Namugongo. We zullen wat foto’s bijvoegen die kunnen bijdragen aan het verhaal. Wij hopen zo weer een beetje zicht te hebben gegeven op de gang van zaken hier!

Isaac is carried by his fellow students

Feest en onzekerheid

Getoeter, gejuich en een uitgelaten mensen massa van studenten en leerkrachten. Het is feest op het Kinderdorp. Voor het eerst heeft een van onze leerlingen een aggregate 9 gehaald; dit wil zeggen dat hij behoort tot de beste van het land en gemiddeld voor al zijn vakken tussen een 8 en een 10 gescoord heeft. Hij is de zoon van de secretaresse van onze middelbare school en van een van de bewakers van het kinderdorp. Ze kunnen het eigenlijk niet geloven. De pers is aanwezig om het verhaal vast te leggen. Maar liefst 10 kinderen in  divisie 1 (gemiddeld een 8 ) en 24 kinderen in divisie 2 (gemiddeld een 7) hebben we gescoord van de in totaal 54 leerlingen. Plaats 2 – 6 worden ingenomen door onze eigen sponsorkinderen. Ook zij zijn bemoedigd, dit is zo tegen alles in wat er ooit over hen is uitgesproken. Ze hebben een toekomst en een goede ook. We staan in de krant en komen op televisie; een enorme opsteker. Wie had dat ooit kunnen denken; Een missie school met wezen die het zo goed doet………..

Isaac interviewed by Uganda t.v.

Het is een intensieve periode hier in Oeganda. De scholen zijn weer opgestart, dat wil zeggen de gehele basisschool en een groot deel van de middelbare school. Alleen S1 ( de brugklas) en S5 (zeg maar VWO) zijn nog niet terug. Zij zullen zich volgende week weer bij ons aansluiten. S1 heeft P7 afgerond (de laatste klas van de basisschool) en S5 heeft S4 afgerond; een soort onderbouw van de middelbare school. Op basis van de resultaten van S4 wordt bepaald of je inderdaad ook door mag naar S5 (de meer academische lijn) of dat je er verstandiger aan doet om de overstap naar beroepsonderwijs te maken. In de afronding van het vorige schooljaar hebben wij met al deze studenten (diegene die gesponsord zijn) gesproken om in ieder geval een idee te hebben hoe ze zichzelf inschatten en daarnaast ze,  met de input van school, bewust te maken van de richting die wij denken dat ze op zullen gaan. Nu zijn de resultaten daar en zullen we de gesprekken voor een definitieve keus gaan voeren. Voor diegene die het afgelopen jaar S6 examen hebben gedaan blijft het nog even spannend. Men verwacht de uitslagen over een week of twee en dan kunnen we ook met hen verder gaan kijken naar hun vervolg opleiding.

Children happy to be back at school

Dwars door het opstarten van het academisch jaar heen spelen ook de president verkiezingen een rol. 18 februari is ‘de dag’. Uitgebreid wordt er gespeculeerd over de uitkomst, uitgebreid wordt er ook gespeculeerd over de reactie van het Oegandese volk op de uitslag. We spraken met een Indiër die hier al veertig jaar woont; hij zegt dat behalve wat kleine relletjes hij niet verwacht dat het uit de hand zal lopen. Aan de andere kant is er een uittocht van expats (mensen die uitgezonden zijn voor bedrijven)  die toch het zekere voor het onzekere nemen. Inmiddels hebben we ook gehoord dat de mensen vanuit het westen van Oeganda voor de zekerheid een panga (groot mes)hebben aangeschaft om hun eigen veiligheid te waarborgen. Men is bang dat tegenstanders van de huidige president, die uit het westen komt, hun onvrede zullen bot vieren op mensen uit het Westen. Ook wij nemen maatregelen met name op het gebied van voedsel en diesel. We hamsteren om zeker te weten dat we voorlopig vooruit kunnen. Wel realiseren we ons dat voedsel hamsteren om zo’n 550 monden te voeden niet meevalt. Gelukkig is het zo dat we zolang we maar diesel hebben, de generator draaiende  kunnen houden en dus toegang tot schoon water hebben.  Een belangrijke basis.

Het is ongelooflijk dat 2011 alweer drie weken op weg is. De tijd vliegt. Officieel is het geloof ik zo dat de tijd om iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen voorbij is maar ach wat is officieel. Bij dezen willen wij u/jullie namens alle medewerkers en kinderen van het kinderdorp een heel gezond, gezegend en gelukkig 2011 toewensen. Wij zijn dankbaar dat ook het afgelopen jaar zoveel mensen zich gecommitteerd hebben aan het zorgen voor de allerarmsten en wezen van een land als Uganda. De impact van deze zorg is enorm en zal ook behalve het kind vele andere mensen beïnvloeden.

Het meten van resultaten en zorgen dat deze resultaten objectief zijn, is niet gemakkelijk totdat de kinderen daadwerkelijk een heel sponsorprogramma hebben doorlopen. Inmiddels is Kinderhulp zolang op weg dat nu de eerste concrete resultaten zichtbaar worden. Natuurlijk is het heel duidelijk dat we per jaar zo’n 20 nieuwe kinderen opnemen in het programma, maar pas na 15 jaar kunnen we echt iets zeggen over de impact op het leven van een kind.

Twee jongens; beiden binnen gekomen als mannetjes van een jaar of 8. Verdrietige verhalen waarbij er geen hoop was, geen toekomstperspectief. En dan is daar een organisatie die hen een plekje aanbiedt. Een plekje om te zijn en om scholing te ontvangen. Ik kan mij niet voorstellen hoe dat voor een kind moet voelen. Opeens slaap je in een bed, krijg je drie maaltijden per dag, je gaat naar school, je hebt mensen die je een aai over je bol geven, je krijgt kleren en schoenen, er is schoon water en ze spreken er Engels…… hun hoofd moet wel duizelen. Er staan mensen op in Nederland die ervoor kiezen om deze kinderen te helpen. Dat doen ze ook niet even, maar jaar in jaar uit. De mannetjes groeien op. Ze doorlopen de basisschool en vervolgens de middelbare school. De oudste van de twee doet zijn laatste twee jaar van de middelbare school nog buiten het kinderdorp, omdat we toen nog geen A level hadden (de laatste twee klassen van de middelbare school, een soort VWO). De één gaat ICT studeren, de ander Logistiek en Inkoop. De één op HBO-niveau, de ander op de universiteit. Een totaal van 15 jaar sponsoring, daar heb je een lange adem voor nodig, ook als sponsorouder. Het vertrouwen dat die 15 jaar ook echt nodig is….  en dan….. dan is de cirkel rond. Want beide jongens werken nu voor het kinderdorp. De één binnen de ICT,  de ander is de cashier binnen onze financiële afdeling (hij is nog bezig met zijn opleiding, maar wij konden hem al een baan aanbieden). Het geweldige is dat zij nu op hun beurt weer, zoals ze dat zelf zeggen, terug kunnen geven aan de missie. En dat doen ze vol overgave! Het is bemoedigend om dat te zien. Om te zien dat het harde werkers zijn, mannen van karakter die van wanten weten en die betrouwbaar zijn. Daarom zijn we hier; dit is het verschil dat we willen maken.

Onlangs kwamen de resultaten van de landelijke examens van de basisschool bij ons binnen. Dit is een examen dat de laatste klas van de basisschool moet afleggen, voordat ze naar het voortgezet onderwijs gaan. Je kunt hiermee scoren in 4 divisies met 1 als hoogste en 4 als laagste score. Van de 23 leerlingen zijn er 13 geëindigd in divisie 1 en 9 in divisie 2. We zijn zo ontzettend trots op ze! Een mooie afronding van het vorige schooljaar.

En nu ligt er een nieuw schooljaar voor ons. Ook dit jaar hopen wij 20 nieuwe kinderen op te nemen in het  kinderdorp die ook, zoals deze twee jonge mannen, een traject ingaan van 15 jaar scholing. Ze weten niet wat hen overkomt en vaak is het begin niet gemakkelijk. Dankbaar zijn wij dan ook dat steeds meer sponsorkinderen die niet meer intern bij ons wonen, maar extern studeren, zich aandienen en aangeven dat ze graag beschikbaar willen zijn om o.a. als maatje er te zijn voor deze jonge kinderen. Wie weet beter hoe het voelt dan zij?

Mocht u/je nog mensen kennen in uw/je omgeving die op weg willen gaan met een sponsorkind of denkt u/je zelf daar wil ik mij aan committeren dan zouden wij dat geweldig vinden!

Ferdinand en Joyce Weijs

Het jaar 2010 zit er bijna op. Oeganda is in de ban van Kerst en ookal hebben veel gezinnen weinig uit te geven toch wordt er geld bij elkaar geraapt om een kip te kunnen kopen of een andere lekkernij om die te kunnen aanbieden tijdens het kerstdiner. Het is een drukte van belang;  iedereen probeert een graantje mee te pikken. De taxichauffeurs hebben hun prijzen fiks verhoogd en de spullen op de markt kosten ook allemaal net iets meer. Wij vragen ons af in al deze drukte hoe het ‘onze’ kinderen zal vergaan, hoe zal deze kerst voor hen zijn. We zijn dankbaar dat we voor hen allemaal een plekje hebben gevonden waar ze de kerstdagen kunnen doorbrengen. Er was gelukkig plaats voor hen!
Door het vertrek van de kinderen van het kinderdorp is het hier weer stil geworden. Het zingen iedere morgen, het geluid van spelende kinderen en de geur van de draaiende keuken; alles ligt even stil. Wel is de onderhoudsdienst druk bezig met de uitbreiding en de renovatie van de kliniek, daar zit het tempo goed in. Onder de vele handen die daar helpen zijn ook een aantal handen van studenten die inmiddels een opleiding volgen buiten het kinderdorp. Zo loopt een van ‘onze’  jongens stage en helpt met stucken; hij doet een opleiding gericht op de bouw. Een andere jongen is de rechterhand van de electicien en helpt met het onderhoud van de auto’s, zo doet hij de nodige kennis op van alles rondom electriciteit en de werking van een auto; hij doet een opleiding in autotechniek. Het is leuk om te zien dat jongens en meiden die hier ooit binnen gekomen zijn als kinderen van 7, 8 jaar zich nu inzetten binnen de missie.

In de afronding van het jaar zijn er een aantal hoogtepunten geweest. Twee daarvan willen wij graag met jullie delen. Aan het begin van het jaar was er een Engelsman bij ons op bezoek. Hij gaf aan dat hij op zoek was naar een manier om initiatieven van jonge oegandesen op het gebied van ondernemersschap te ondersteunen. Al pratende werd het idee geboren om een prijs te ontwikkelen voor de studenten in klas S6 van onze middelbare school die mee doen aan een programma over o.a. ondernemersschap en daar een ondernemersplan voor moeten schrijven. Zo gezegd zo gedaan; hij heeft als prijs de financiering van het beste ondernemingsplan op zich genomen. Op 5 december, hoe toepasselijk Sinterklaas….. heeft een van onze sponsorstudenten de prijs in ontvangst mogen nemen. Onder begeleiding van de organisatie Educate, die de scholing over o.a. ondernemerschap verzorgt, mag hij zijn ondernemingsplan gaan uitvoeren; een geweldige kans.

Daarnaast hebben we het voorrecht gehad om een 4 daagse workshop te verzorgen in samenwerking met een andere organisatie genaamd HE Space Children’s Foundation.  De workshop droeg het thema ‘Reviving the oak; strengthening academic performance and christian character in schools’.  Dertig hoofden van zowel basisscholen als middelbare scholen hebben deelgenomen. Het was bijzonder om hen hier op het kinderdorp te ontvangen. De reden van de workshop was het ter discussie stellen van het Oegandese onderwijssysteem; een systeem dat vooral gericht is op het verwerven van kennis en weinig op het toe kunnen passen van deze kennis in de praktijk. Verder is het zo dat vanuit de cultuur de relatie tussen de leerkracht en de leerling, één is van meester en zijn onderdaan. Het ja en amen zeggen ookal begrijp je er niets van, het geen vragen stellen, het zijn hier hele normale fenomenen. Om deze kloof te overbruggen en nieuwe elementen te brengen in de manier van lesgeven is het belangrijk om eerst de hoofden van scholen bewust te maken van wat er speelt. In de 4 dagen hebben we door middel van gastsprekers en interactieve sessies waarin de boodschap van de gastspreker vertaald werd naar de eigen situatie aan dit bewustwordingsproces gewerkt. De reacties van de deelnemers waren overweldigend en hebben ons doen beseffen dat er een enorme behoefte is aan handvatten om het schoolsysteem in Oeganda te hervormen. We hebben mogen ondersteunen in een eerste stap hierin.

Twee van de vele hoogtepunten van het afgelopen jaar. Natuurlijk zijn er altijd hoogte- en dieptepunten. Zo is helaas gebleken dat wij niet iedereen van het personeel konden vertrouwen. We hebben daarom de nodige maatregelen moeten nemen en extra controles ingebouwd. Dat betekende echter wel dat we helaas van sommige van hen afscheid moesten nemen. Hoogte- en dieptepunten, onderdeel van het leven. Of je nu in Nederland bent of in Oeganda je hebt ze overal. Hier heb je last van de stof als het te lang niet regent, bij jullie zijn vele mensen gestrand door een veelheid van sneeuw en ijzel. Anders, maar ergens ook weer hetzelfde. Zo ook kerst; bij jullie in de kou, bij ons in de warmte; anders maar toch hetzelfde. In iedergeval blijft de boodschap van kerst ongeacht waar op de wereld je kerst viert hetzelfde; Jezus is gekomen!

Rest ons nog jullie namens de werkers, de kinderen van het kinderdorp en onszelf een heel gezegend kerstfeest toe te wensen en een zeer voorspoedig 2011 waarin we samen verder kunnen bouwen aan een hoopvolle toekomst voor de kinderen die aan ons zijn toevertrouwd.

Hartelijke groet,
Ferdinand en Joyce Weijs

Hoe zal het zijn om straks in Afrika te verblijven? Hoe zal het zijn op het kinderdorp? Hoe zullen de mensen zijn die er werken? Lukt het ons om Engels te praten? Zullen we onze draai kunnen vinden? Zal het klikken met de familie? Kunnen we iets betekenen voor de mensen daar? Waar komen we terecht? Hoe ziet het eruit?  Wat krijgen we te eten? Waar zullen we slapen?  Al deze vragen zijn meer dan één keer door ons hoofd gegaan voordat we de stap durfde te zetten om ons aan te melden als vrijwilliger bij Kinderhulp Afrika! Ik denk ook dat het logisch is en dat het verstandig is om, voordat je vertrekt, een aantal dingen goed op een rijtje te zetten! En met name om je ook te beseffen dat we de wereld niet kunnen gaan veranderen, maar voor een bepaalde periode onderdeel worden van dit stukje van de wereld! Maar als we nu terugkijken op de periode die achter ons ligt hier op het kinderdorp mogen we alleen maar heel dankbaar zijn dat we dit hebben mogen meemaken, en een puzzelstukje mochten zijn in het bijzondere werk wat hier gedaan wordt voor en met de kinderen in Gods Koninkrijk!

De afgelopen 8 weken hadden wij het voorrecht om hier als vrijwilliger te werken! Na het nodige contact met de organisatie en met Joyce en Ferdinand wisten we eigenlijk nog niet wat we konden verwachten. Met de nodige vragen maar toch vol goede moed zijn we aan ons avontuur begonnen.

We zijn op een hele bijzondere manier ontvangen hier op het dorp! We voelden ons heel snel welkom als blanke bij blanke maar ook als blanke bij de lieve kinderen en medewerkers hier op het dorp! Wat een inmens verschil om voor een tijdje uit ons kikkerlandje te vertrekken en je helemaal te richten op een andere wereld!

We hebben op verschillende manieren iets kunnen doen voor de organisatie, de kinderen en de medewerkers hier. Maar in deze activiteiten hebben we met name veel over onszelf geleerd.  Een aantal kinderen hebben we ondersteund in het leren lezen; de kinderen die moeite hebben met lezen zijn uit de groep gepikt en hebben van ons wat extra aandacht gekregen op dit gebied! Het kost soms wat energie en geduld, maar wat een dankbaarheid en oprechte waardering krijg je terug van de kinderen op het moment dat ze merken dat ze vooruitgang gaan boeken!  Daarnaast hebben we samen met de andere vrijwilligers de “playroom” mogen openen! Een speellokaal waar de kinderen van P1 tot en met P3 zich één uurtje per week mogen en kunnen uitleven met speelgoed, knutselspullen enz. Eigenlijk hadden we de eerste keer moeten filmen! Één grote invasie op al het speelgoed wat er uit de westerse wereld is overgevlogen. Van puzzels, kleurpotloden, spelletjes, barbies tot auto’s en blokken er ging een hele wereld voor ze open! Ze genieten van feit dat ze even met iets anders bezig kunnen zijn en geven al hun energie om uit te vinden hoe iets werkt of in elkaar gezet moet worden! Bijzonder om de ogen te zien glinsteren en de lach op hun gezicht te zien op het moment dat ze staan te trappelen voor de deur en hun speeluurtje mag beginnen! Af en toe een thema tussendoor; maskers maken, kaartjes borduren, poppenkast spelen. Ze genieten van elk moment! Los van de chaos die het soms geeft hebben wij enorm genoten van deze waardevolle uurtjes samen met de kinderen!

Naast deze gezellige momenten met de kinderen hebben we samengewerkt met de mensen in de Kliniek. Met behulp van onze medische achtergrond in Nederland hebben we samen met hen, kindertjes geboren zien worden, geassisteerd waar nodig en ook wat praktische dingen met hen kunnen delen. Mooi om zo iets van onze eigen ervaring te mogen delen met hen, maar ook om van deze medewerkers te leren wat we ook weer mee nemen naar Nederland. We hopen dit ook weer te delen met de mensen thuis!

Als onderdeel van ons weekprogramma mochten we ons een dag in de week nuttig maken in de keuken. Althans we hopen dat we ons een beetje nuttig hebben gemaakt. Want de manier waarop het werken in de keuken hier gaat kunnen we ons in een grote organisatie in Nederland niet voorstellen! Elke dag 3 x een verse pot bereiden voor ruim 550 kinderen….. daar zouden we in Nederland misschien moeilijk over doen, maar hier is het de gewoonste zaak van de wereld; zeven dagen in de week! Het was vroeg opstaan en hard werken, maar ook dit hoort erbij en het was leuk om ook in dit gedeelte van het dorp een kijkje te kunnen nemen en ondersteuning te kunnen bieden!

We hebben samen met de kinderen een leuke en bijzondere dingen meegemaakt waarvan verschillende creatieve activiteiten die de kinderen zelfs hadden georganiseerd. Binnen de kerk en binnen de school al staan deze twee heel erg nauw met elkaar in verband! Wat een indrukken om als blanke hier naar te mogen kijken en onderdeel van te zijn. Wij doen het ze niet na. Wij hebben de  kinderen van de primary school nog verblijdt met hier en daar een voetbal training, een rondje spijkerpoepen en een kruiwagenrace! En geloof het of niet: dit geeft hele mooie beelden!

We zijn een aantal keer met ons haar ingevlochten of als pippi langkous weer thuis gekomen maar ook dit zijn momenten waar we alleen maar van hebben genoten. Los van het feit dat het wat kost om zo’n lange tijd achter elkaar stil te zitten en een groep jonge meiden op je haar los te laten!  Maar naast deze ontspannende bezigheden is het bijzonder om de week met elkaar en met God te beginnen, elkaar te ontmoeten op de zondagschool of in de kerk en tijdens de devotions met elkaar bezig te zijn met het Woord van God!

Ook hebben we deelgenomen aan een aantal activiteiten buiten het kinderdorp. Samen met de mensen uit de kliniek zijn we kindertjes gaan vaccineren in de naastgelegen dorpjes, en hebben we tabletten uitgedeeld op de scholen in de omgeving! Dus ook buiten het kinderdorp zelf draagt de  organisatie een steentje bij aan het welzijn en de gezondheid van de kinderen hier in de omgeving van Namugongo.

Met de headteachter van de primary school zijn we op bezoek geweest bij één van de nieuw aangemelde weeskinderen die hier volgend jaar het lesprogramma hoopt te gaan volgen. Dit kindje woont ver weg in het westen van het land. Indrukwekkend om te zien in wat voor omgeving en onder wat voor omstandigheden deze kinderen leven! En hoe dankbaar de kinderen en de families zijn op het moment dat je hen bezoekt! Opeens wordt het dan heel concreet hoe mooi het is om te zien dat deze kinderen de mogelijkheid krijgen om binnen het Kinderdorp onderwijs, onderdak en zorg te ontvangen! Het geeft ons het besef hoe goed we het hebben en hoe dankbaar we ook hiervoor mogen zijn. Daarnaast dat je ook een stukje hiervan hebt mogen uitdelen!  Zoals u begrijpt zijn er heel veel verschillende dingen die we hebben meegemaakt in en rondom het kinderdorp en dat we hele bijzondere ervaringen met ons mee mogen dragen. We beseffen ons dat het erg moeilijk zal zijn om het ook weer los te laten!

We zijn de organisatie heel erg dankbaar dat we deze mogelijkheid hebben gekregen. Ook Joyce en Ferdinand, Anouck, Anne-Fleur en Daan willen we nogmaals heel hartelijk bedanken voor het warme welkom, de bijzondere tijd die we bij jullie mochten beleven, wat we samen met jullie konden delen en van jullie hebben mogen leren! En ook via deze weg willen we jullie samen met de organisatie van harte Gods zegen toewensen op het werk wat jullie hier verder nog mogen voortzetten!                                    

Hartelijke groeten en liefs Carolien en Lenie

Een stofwolk rijst achter een auto, een vrouw met een kindje op de arm schermt het gezichtje van haar kindje af voor de enorme hoeveelheid stof; de chauffeur heeft niets in de gaten…… dat is Afrika.

Een moeder zit naast haar baby, een kindje van vijf maanden. Het jongetje ademt amper en is zwaar ondervoedt. De moeder is HIV positief en heeft het advies gekregen om haar kindje geen bostvoeding te geven. Ze volgt dit advies op, maar heeft helaas geen geld om haar kindje eten te geven….. dat is Afrika.

Een kliniek op het platteland. Er is een uitbraak van malaria en velen hebben einden gelopen, zelf ziek of met zieke kinderen op de arm, om uiteindelijk een kliniek te bereiken. Daar aangekomen blijkt dat de antimalaria medicijnen al op zijn. Helaas heeft de overheid  aangegeven deze maand wat achter te lopen met de distributie van medicijnen….. dat is Afrika.

Onder een afdak zitten twee blanke dames met elk een kind van een jaar of tien onder hun hoede. Ze zijn driftig in de weer met boekjes die de kinderen voorlezen. Af en toe wordt er geholpen of aangemoedigd om het woord nog eens lezen. Soms is het zo dat het alfabet nog een keer doorgenomen wordt. Een half uur is er even hele specifieke aandacht op het nivo van het individuele kind……. dat is het Kinderdorp in Namugongo.

Dertig kinderen van een jaar of zeven stormen een lokaal binnen. Overweldigd door de hoeveelheid speelgoed trekken ze maar van alles uit de kast. Drie blanke dames proberen orde te scheppen in de chaos en zijn duidelijk zelf onder de indruk van het enthousiasme van de kinderen. Het orde scheppen lukt hen dan ook maar deels. Maar hoe vaker de playroom wordt gebruikt, hoe meer er een systeem ontstaat en de kinderen ook meer gaan begrijpen wat de bedoeling is. Ze genieten zichtbaar van de mogelijkheid om een uurtje per week te spelen met de barbies, een spelletje memory te doen of een puzzel te maken…….. dat is het Kinderdorp in Namugongo.

Het is warm en de zon staat hoog aan de hemel. Mannen in overalls zijn bezig een omheining te maken rondom de plek waar de uitbreiding van de kliniek moet gaan komen. Tussen hen in ontwaart zich een blank gezicht. Hij is net zo hard bezig als de anderen en geniet zichtbaar; alhoewel de zweetdruppels aardig van zijn gezicht af druipen. Hij geeft advies, overlegd, pakt de tekening er nog eens bij. Gezamenlijk wordt er gebouwd…… dat is het Kinderdorp Namugongo.

In de vergaderruimte zitten de ‘moeders’ en een ‘vader’ van het kinderdorp. Ze krijgen instructies van een arts in opleiding uit Nederland rondom basis gezondheidszorg, uitleg over symptomen van b.v. malaria en waarom het belangrijk is niet overal zomaar antibiotica voor te slikken. Daarnaast ontvangen ze een EHBO doos en een digitale thermometer. De digitale thermometer zorgt voor hilariteit, maar ze zijn zichtbaar dankbaar dat de vrijwilligers de spullen voor hen hebben meegenomen. ……. dat is het Kinderdorp Namugongo.

In de keuken wordt hard gewerkt. Spierballen worden gekweekt door het opscheppen van ruim 600 maaltijden en dat 3 maal per dag. Met name de middag en de avond zijn pittig. Onze vrijwilligers worstelen met het stukje vlees wat de kinderen krijgen. Het keuken personeel is dankbaar dat deze keer niet zij maar onze vrijwilligers het vlees uit delen, want ook hier zijn kinderen, kinderen en weten ze heel goed welk stukje ze willen hebben. Het is hard werken, maar uiteindelijk zijn alle buiken gevuld …….. dat is het Kinderdorp Namugongo.

Een knuffel en wat laatste bemoedigende woorden. Vandaag vertrekt een van onze meiden naar haar vervolgopleiding. Op eigen benen staan heet dat. Zij heeft een tijdje op het kinderdorp in de schoonmaak gewerkt en zo wat extra’s verdient. Dit kan ze nu gebruiken om wat spulletjes te kopen die ze nodig heeft. Ze vindt het spannend, maar heeft er ook zichtbaar zin in. Ze gaat een opleiding tot Maatschappelijk werkster volgen waarbinnen ze hoopt haar ervaringen als wees om te zetten in iets goeds naar anderen toe……….dat is Kinderdorp Namugongo.

Hoop is onderdeel van ons thema voor dit jaar. Hoop die we op heel verschillende manieren vorm mogen geven en met vele mensen samen. Op dit moment hebben we zes vrijwilligers die op allerlei verschillende manieren hun steentje bijdragen. Het is mooi om te zien hoe Afrika indruk maakt op hen en zij indruk maken op Afrika en specifiek hoe het Kinderdorp indruk maakt op hen, maar ook hoe zij indruk maken op de kinderen hier.  Once you have seen you are responsible……

Het einde van de vakantie is daar. Het kinderdorp loopt langzaam weer vol. Kinderen komen terug om aan de derde en laatste term van dit jaar te beginnen. Het derde term is altijd de term van de examens. Kinderen in P7, S4 en S6 doen landelijke examens. In P7 wordt er gekeken of je inderdaad door kan gaan naar de middelbare school of dat je wellicht toch iemand bent bij wie praktijkonderwijs beter past.  Tot op heden ging het overgrote deel gewoon door naar de middelbare school los van de resultaten van de basisschool. Het gevolg is dat sommige kinderen enorm worstelen op de middelbare school en dat ze dan blijven zitten in S3 (niet goed voor hun eigenwaarde) en toch uiteindelijk eindigen in het praktijkonderwijs. Wij hopen met elkaar dat we op deze manier kunnen aansluiten bij wat er bij de kinderen past en dat ze plezier zullen hebben in het naar school gaan.

Voor S4 studenten is dit ook een belangerijke fase in hun leven. Op basis van hun resultaten wordt er bepaald of ze door kunnen naar, zeg maar het VWO, of dat ook bij hen meer het praktijk onderwijs past. Ze gaan dan naar een MBO opleiding die vaak praktisch gericht is. Als laatste hebben we de S6 studenten. Hun resultaten zullen bepalen of ze naar de universiteit , een HBO of naar een MBO  kunnen doorstromen. Velen van hen dromen van een plekje op de universiteit gesponsord door de overheid, maar helaas is dit niet voor iedereen weggelegd. Op dit moment hebben wij 32 studenten die extern studeren op het MBO/HBO/Universiteit. Ongeveer de helft daarvan is als het ware afgelopen maand ‘uit huis’ gegaan. Ze staan voor het eerst op eigen benen en moeten leren omgaan met die verantwoordelijkheid en vrijheid… Het is bijzonder om te zien dat sommige heel zelfstandig zijn en anderen nog zwaar leunen op de missie. Zij komen dan ook regelmatig een weekendje ‘thuis’ anderen zie je maar heel af en toe. We maken er werk van om hen in ieder geval eenmaal per jaar ook op school te bezoeken en de plaats te zien waar ze slapen; gewoon als extra check. Het is goed om te weten waar de studenten zijn en te horen en te zien hoe het écht met hen gaat.

Afgelopen week hebben we verder onze eerste Ugandese bruiloft meegemaakt. Eén van onze stafleden, een verloskundige, trad in het huwelijk. Voor een bruiloft wordt in Uganda langdurig gespaard  en het is dan ook een hele uitgebreide happening met alles erop en eraan. Opvallend voor ons waren de speeches die door de verschillende mensen gehouden werden. Toen het woord gegeven werd aan de ouders van de bruid stonden er opeens zeven mensen op. Ja… de één was haar biologische moeder, de ander een tante waar ze met name toen ze jong was door was opgevoed. Verder was er een oma die ook haar aandeel geleverd had. Een oom en tante die met name in haar latere leven een rol hadden gespeeld enz enz. Aan de kant van de bruidegom was het nog uitgebreider omdat (als ik het goed heb begrepen) zijn vader meerdere vrouwen heeft en hij dus ook door meer vrouwen is opgevoed. Polygamie komt hier nog veelvuldig voor ook al is het wettelijk verboden, met name in de dorpen zie je dit nog veel. Ook van onze stafleden weten wij dat een aantal meer dan 30 broers en zussen hebben; moet je nagaan hoeveel feestjes je af zou moeten als ze allemaal hun verjaardag zouden vieren (nu begrijp ik waarom ze dat niet doen)! Nee hoor was dat maar de reden; veelal is er geen geld om een verjaardag te vieren, dus is het gemakkelijker om eraan voorbij te gaan. Op het kinderdorp schenken wij er wel bewust aandacht aan; ieder kind weet ook wanneer hij/zij jarig is en eenmaal per maand vieren wij al hun verjaardagen met een taart en een flesje fris; zij vinden het helemaal het einde! En uiteindeljk is dat wat telt!

Na vier weken verlof, zijn wij inmiddels alweer twee weken terug op het Kinderdorp. Vier weken waarin wij vrienden en familie hebben ontmoet. Heerlijk konden bijpraten en even konden genieten van de voordelen van een georganiseerd land als Nederland, want dat is ons landje; enorm georganiseerd. Daarnaast hebben we ook de nodige bijeenkomsten gehouden waaronder een ontmoeting met de sponsorouders van kinderen van het kinderdorp. Doel was om informatie te geven over de ontwikkelingen binnen het kinderdorp, de stappen die het afgelopen jaar genomen zijn, de sponsorouders een kijkje te geven in het leven van hun sponsorkinderen d.m.v. een filmpje en een stukje uitleg over het educatie systeem en de Ugandese cultuur daaromheen. Het was een gevulde middag die horende de reacties van de deelnemers voor herhaling vatbaar is.

Nu terug in Afrika pakken wij de draad weer op en gelijk wordt er enorm beroep gedaan op onze flexibiliteit, want wat is het geval; de regering heeft besloten dat alle scholen een week eerder dicht moeten. De reden waarom blijft onduidelijk, maar het is een bevel en we hebben dus geen keus. Wij hoorden dit vorige week maandag via de krant (zo worden veel officiele besluiten gecommuniceerd) en vandaag moeten dus alle kinderen naar huis. Naar huis wil zeggen terug naar de mensen die voor hen zorgen gedurende de vakantieperiode. Kinderen zaten midden in hun tentamenweken (vinden in het midden en aan het einde van iedere term plaats) en tentamens waren gepland tot en met volgende week. Het gevolg; schema’s moesten aangepast worden, extra tijd werd gezocht om toch de tentamens te kunnen afnemen, voogden moesten ingelicht worden over de eerdere sluitingsdatum, zodat zij op tijd de kinderen komen ophalen, rapporten nog ‘even’ geschreven worden enz enz . Leerkrachten en ook leerlingen draaiden overuren, maar we hebben het gered. Terwijl ik zit te typen worden de kinderen opgehaald of gaan zelfstandig richting de plaats waar zij hun ‘vakantie’ zullen doorbrengen. Een korte vakantie, want 30 augustus komen de middelbare scholieren weer terug en 6 september de kinderen van de basisschool. Dat is de flexibiliteit van Uganda……. Ik heb mij verbaasd over het feit dat niet masaal er een protest heeft geklonken richting het Ministerie dat dit absoluut niet kan maar nee… In Nederland was het wel anders geweest; hoe had het gemoeten met onze geplande vakanties of met de zorg voor de kinderen gedurende de vakantie die we zo zorgvuldig hadden gepland……. Ik lach een beetje in mijzelf, want als er iets is wat opvalt nu we weer terug zijn in Afrika is het enorme verschil tussen het georganiseerde Nederland en het flexibele Uganda. Beide hebben hun charme!

Vlak voor we arriveren in Nederland even een berichtje. Wij vliegen a.s. vrijdag naar Nederland en hopen zaterdagochtend vroeg onze voet op Nederlandse bodem te zetten. Voor iedereen die ons wil ontmoeten hebben we een ontmoetingsavond georganiseerd, dit puur omdat in 4 weken tijd iedereen individueel zien ons niet lukt. Wij willen jullie graag uitnodigen op woensdagavond 30 juni om 20.00 uur.  Adres:
De Banier
César Franckrode 58
2717 BG Zoetermeer
Graag vernemen we wie er komt via (hwinie@xs4all.nl/079-3416478)

Maar eerst nog een stukje kinderdorp;
Het is maandagochtend 08.00 uur en alle kinderen en medewerkers zijn verzameld in de grote hal voor de weekopening. Het is een prachtig gezicht. Terwijl ik zit te luisteren naar wat er gezegd wordt voel ik opeens een kinderhandje langs mijn arm strijken; ik kijk om en zie hoe een meisje van 7 mijn huid in zich opneemt die qua kleur en structuur zo anders is dan die van haar. Even later wordt er voorzichtig aan mijn t-shirt getrokken. Er zit een haar op mijn t-shirt. Ik wil hem eraf halen, maar zij is er als de kippen bij en bekijkt hem alsof ze een enorme schat in haar handjes heeft. Terwijl we verder zitten te luisteren schuift ze haar handje in mijn hand en bekijkt onderwijl mijn horloge en mijn ringen. Zij geniet zichtbaar, ik geniet ook maar ben wel op mijn hoede; zij is één van de velen die allemaal eigenlijk regelmatig even zo’n moment nodig hebben.

Een jongen van 21 zit in de laatste klas van de middelbare school en ik praat met hem over hoe hij school, maar ook het wees zijn ervaart. Hij heeft pas voor het eerst de naam van zijn moeder gezien op zijn geboortebewijs en vertelde dat hij wel een week gehuild heeft. Het gevoel van alleen zijn is zo groot en ook het verlangen om bij iemand te horen. Hij zei: ‘soms weet ik mij geen raad met dat gevoel’. Wat realiseren wij ons dan hoe belangrijk het is om deze kinderen ook geestelijk en emotioneel te begeleiden. Een uitdaging, want veel jongeren (volwassenen ook trouwens) zijn niet open over hun diepste gevoel. Alleen als je de tijd neemt om met ze te praten laten ze je soms een kijkje nemen in de diepste diepten van hun hart; wat een verdriet, een stukje van dat verdriet voel ik ook. Wat zouden wij graag willen dat dingen anders zijn.

Vrijdag werd onze maatschappelijk werkster gebeld, haar broer (ze delen dezelfde vader) had een ongeluk gehad en was dien ten gevolge overleden (31 jaar, getrouwd en twee kindertjes). ’s Middags had ik een gesprek met haar en aan het eind van het gesprek vertelde zij mij dit. Ik was met stomheid geslagen; hoe is het mogelijk dat je hier zit, een beoordelingsgesprek voert en dan zonder zichtbare emotie komt met de vraag of je misschien wat eerder naar huis mag. Ik vroeg het haar en mijn vraag zette haar zichtbaar aan het denken. Ze zei ‘ik denk dat het leven mij gehard heeft en dat ik daarom niet meer huil’. Zij zelf 32; een leven wat al zoveel verlies te verwerken heeft gekregen. Maandag was ze er gewoon weer en ze vertelde over de begrafenis en verzekerde ons dat ze daar wel had gehuild, maar verder was het back to business as usual. Alleen als je goed keek zag je het verdriet, velen zal het niet zijn opgevallen.

Drie verhalen van bijzondere momenten. Momenten die je aan het denken zetten en je keer op keer weer bij de vraag terug brengen; hoe kunnen wij helpen? Hoe kunnen wij voor de kinderen nu op het kinderdorp een omgeving creëren waarbinnen zij zich geliefd weten, waarbij er ruimte is om uiting te geven aan emoties op wat voor manier dan ook?

Met de start van de tweede term hebben wij hier een nieuwe stap ingezet. We hebben voor de basisschool voor zowel de meisjes als de jongens een extra pleegmoeder ingezet. Voorheen zorgde een pleegmoeder voor 80 kinderen nu is dit gehalveerd. Eén op 40 is natuurlik nog steeds niet ideaal, maar het is een eerste stap. De vruchten zijn we, op organisatorisch gebied, nu al aan het plukken. De emotionele en geestelijke vruchten zullen we pas later plukken, maar wij geloven wel dat die gaan komen.

Wat verder een bijzondere ontwikkeling is binnen het kinderdorp is dat we 120 leerlingen extra op dit moment onderwijs aanbieden. Dit onderwijs is een pilot in samenwerking met de overheid (duurt 3 maanden) en is gericht op de community. Een ieder die minimaal de basisschool heeft afgemaakt, maar vervolgens niet heeft door kunnen studeren óf wel aan de middelbare school is begonnen, maar deze niet heeft afgemaakt komt in aanmerking. De training heet ‘non formal skills training’ en is vertaald naar de Nederlandse situatie modulaire onderwijs gericht op 4 technische vakken op het laagste nivo. Wij bieden nu computerlessen, naailessen, metselen en houtbewerking. Deze training levert hen aan het einde van de 3 maanden een certificaat op waarmee ze weer verder kunnen. Wij maakten ons wat zorgen over het animo, maar binnen twee dagen zat de training meer dan vol en we hebben inmiddels een wachtlijst.  Het loopt als een trein.

 Voor alles is een tijd dat zien wij hier heel duidelijk. Niet alles kan in één keer en de stappen die wij willen zetten kunnen niet altijd in het tempo en binnen de tijd die wij graag zouden willen zien. Soms maak je besluiten en blijkt dat je aan de cultuur voorbij gaat en dat je even een stap terug moet doen. Niet zozeer om terug te komen op besluiten, maar meer om de implementatie wat meer tijd te geven. Zo leren we nog elke dag binnen dit ingewikkelde, vermoeiende, prachtige, uitdagende land.

Ferdinand zegt net iets mooi ‘hij begint uit zijn tijd te rennen’… He is running out of time. Ik denk dat dat een mooie uitspraak is om mee te eindigen. Wij hopen vele van jullie te zien tijdens onze tijd in Nederland.

Tot snel,

Ferdinand, Joyce en de kinderen